The Lucksmiths — A Sobering Thought (Just When One Was Needed) songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "A Sobering Thought (Just When One Was Needed)" van The Lucksmiths.
Songteksten
Sunlight seeps beneath the bedroom door
The new day can no longer be denied
You’re puzzled by the puddles on the floor
It’s time that I came clean about last night
I got a phone call from a friend I seldom see
Who thought we had some catching up to do
Suffice to say I didn’t disagree
And when I left I left the porch light on for you
Oh, it was such a sultry night
Half the city was outside
Just like moths drawn to the lights
And the stars were several
So we found ourselves a mediocre bar
And lost ourselves amongst the demimonde
A beer for every year that we’d let pass
And at «time"we wondered where the time had gone
Oh, but the breeze was beautiful
As we stumbled past the school
And upon the swimming pool
It was just too perfect
Atop the cyclone fence
I could almost see the sense in heading home
But the laughter of a friend
From the shadows of the shallow end…
Oh, when we finally fled the scene
Drunk and giddy with chlorine
God, I almost felt fifteen
Slinking down the street at night
Another minute more
And we both would have been caught
It’s a sobering thought
Just when one was needed…
Songtekstvertaling
Zonlicht sijpelt onder de slaapkamerdeur.
De nieuwe dag kan niet langer worden ontkend
Je bent verbaasd over de plassen op de vloer.
Het is tijd dat ik de waarheid vertel over gisteravond.
Ik kreeg een telefoontje van een vriend die ik zelden zie.
Wie dacht dat we wat bij te praten hadden?
Het volstaat om te zeggen dat ik het niet oneens was.
En toen ik wegging liet ik het Veranda Licht aan voor jou.
Het was zo ' n zwoele nacht.
De halve stad stond buiten.
Net als motten naar het licht getrokken
En de sterren waren meerdere
Dus vonden we een middelmatige bar.
En we verloren onszelf tussen de demimonde
Een biertje voor elk jaar dat we lieten passeren
En op "tijd"vroegen we ons af waar de tijd was gebleven
Maar de wind was prachtig.
Toen we langs de school strompelden
En op het zwembad
Het was gewoon te perfect.
Boven het hek van de cycloon
Ik kon bijna het nut zien om naar huis te gaan.
Maar het gelach van een vriend
Uit de schaduw van het ondiepe einde…
Toen we eindelijk wegvluchtten.
Dronken en duizelig met chloor
God, Ik voelde me bijna vijftien.
'S nachts door de straat slingeren
Nog een minuut.
En we zouden allebei gepakt zijn.
Het is een ontnuchterende gedachte.
Net als er een nodig was.…