The Human Abstract — Self Portraits Of The Instincts songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Self Portraits Of The Instincts" van The Human Abstract.
Songteksten
Welcome home, an interrupted kitchen fight
cut the ties. You lay your blame in a god’s name.
Casualties must be defined now,
before I trust you for a cure,
because I’m not so sure.
You’re not sorry.
You’re not sorry.
By burden of blood we saw reflections of who we are,
As the knowledge that burns in our hearts takes charge.
Blessings made at a house in the distance.
An unworthy authority looking to find a worthy culprit.
Accounting lost, stranded hindsight, words were not enough.
Repeat the cycle with devils in your veins.
More than simply shaken, a line divides.
Blood ties are forsaken, grudges still are found in kindred we are bound.
So deep in our blood, ages come, ages go, never freed.
Never.
That’s what you told me.
Time and again we have them down on their knees.
Beg for mercy, beg, time and again, how many times will I be called to feel
this rage?
How many times will I be taken to that place?
No peace of mind until the seas run dry.
Forced to inflict these scars, reflections of who we are.
A legacy carried on too long.
Songtekstvertaling
Welkom thuis, een onderbroken keukengevecht.
snij de banden door. Je legt je schuld in de naam van een god.
Slachtoffers moeten nu gedefinieerd worden.,
voordat ik je vertrouw voor een geneesmiddel.,
omdat ik daar niet zo zeker van Ben.
Het spijt je niet.
Het spijt je niet.
Door de last van bloed zagen we reflecties van wie we zijn.,
Als de kennis die in ons hart brandt de leiding neemt.
Zegeningen gemaakt in een huis in de verte.
Een onwaardige autoriteit op zoek naar een waardige schuldige.
Accounting lost, stranded hindsight, woorden waren niet genoeg.
Herhaal de cyclus met duivels in je aderen.
Meer dan alleen geschud, verdeelt een lijn.
Bloedbanden worden verlaten, wrok wordt nog steeds gevonden in verwante we zijn gebonden.
Zo diep in ons bloed, eeuwen komen, eeuwen gaan, nooit bevrijd.
Nooit.
Dat is wat je me vertelde.
Keer op keer hebben we ze op hun knieën.
Smeek om genade, smeek, keer op keer, hoe vaak zal ik geroepen worden om te voelen
deze woede?
Hoe vaak moet ik daar nog heen?
Geen gemoedsrust tot de zeeën droog zijn.
Gedwongen om deze littekens toe te brengen, reflecties van wie we zijn.
Een erfenis die te lang duurde.