The Felix Culpa — The Constant songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Constant" van The Felix Culpa.
Songteksten
you were the constant in me the branch to my falling leaf
as i recall the ways that i was once held by this tree
and it stays with me where i lay, windblown as such
a far cry from the place where i know we touched
peace be still, my son find peace
(i built all these bridges from rotted beams
to narrow the span between reprieves)
and it takes all i have just to sit and breathe
but i’ll trade up my lungs for your company
and i’ll take what i can from what’s offered me you asked me to meet you in the middle, my love
but waves can’t reclaim the sea,
they’re just spat back to the beach, and left to leave their footprints as foam
inches from what they once called home
peace be still, my son find peace
(i built all these bridges from rotted beams
to narrow the span between reprieves)
your melody was like a science to me and i once was the fire in your poetry
but it seems that you left that, along with me your melody was like a science to me
a thin skin stretched over a frail machine
and between you and me, we can barely breath
Songtekstvertaling
jij was de constante in mij de tak naar mijn vallend blad
ik herinner me de manier waarop ik ooit door deze boom werd vastgehouden.
en het blijft bij mij waar ik lig, windblown als zodanig
een ver weg van de plek waar ik weet dat we elkaar hebben aangeraakt
vrede zij stil, mijn zoon vind vrede
(ik bouwde al deze bruggen van verrotte balken
om de spanwijdte tussen de reprieves te verkleinen)
en ik heb alles nodig om te zitten en te ademen.
maar ik ruil mijn longen in voor jouw bedrijf.
en Ik zal nemen wat ik kan van wat me aangeboden je vroeg om je te ontmoeten in het midden, mijn liefste
maar golven kunnen de zee niet terugwinnen,
ze spuwen terug naar het strand en laten hun voetafdrukken achter als schuim.
centimeters van wat ze ooit thuis noemden.
vrede zij stil, mijn zoon vind vrede
(ik bouwde al deze bruggen van verrotte balken
om de spanwijdte tussen de reprieves te verkleinen)
jouw melodie was als een wetenschap voor mij en ik was ooit het vuur in jouw poëzie
maar het lijkt erop dat je wegging dat, samen met mij, jouw melodie als een wetenschap voor mij was.
een dunne huid uitgerekt over een broze machine
en tussen jou en mij, We kunnen nauwelijks ademen