The Fall Of Every Season — Her Withering Petals songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Her Withering Petals" van The Fall Of Every Season.
Songteksten
A manifest of this crucified hope.
Familiar sound, reflecting his own blood.
Haunting, yet intriguing.
No watcher, no lock,
only the sweet voice.
Daringly stepped out
to see things clear.
Gone before he could see the face.
Left was urge to seek.
Drops of autumn fell
on trembling leaves,
red from summer’s departure,
weak from lack of light.
The Leaves were torn and so was he,
as he tried to follow her trace.
A winterly wind embraced his throat
and tried its best to strangle.
What kept him going was what had left him.
It was what he couldn’t keep.
Kept hunting ancient traces,
following flickering lights.
This ghost was sculpted by his
desire to say goodbye.
Could left the hollow sky,
as it swallowed all its sorrow.
Nearly breathless,
he grasped the nearest branch.
The voice reappeared,
and now he felt sure that it was her,
so he did his best
to force his feet along.
A scarlet dress in the wind.
Shadows on stumps of once mighty trees
spread rumors of her presence.
Looked into her eyes and took her hand.
This imagined warm touch was his relief.
Kneeling at her feet, ready for his sleep.
Had no longer wish to arise.
Put her arm around him, no more cries.
Slept there until the fierce cold awoke
to erase all tracks of life.
Songtekstvertaling
Een manifest van deze gekruisigde hoop.
Bekend geluid, reflecterend zijn eigen bloed.
Haunting, maar intrigerend.
Geen wachter, geen slot,
alleen de zoete stem.
Darling stapte uit
om de dingen duidelijk te zien.
Weg voordat hij het gezicht kon zien.
Links was de drang om te zoeken.
Herfstdruppels
op trillende bladeren,
rood van het vertrek van de zomer,
zwak door gebrek aan licht.
De bladeren waren gescheurd en hij ook.,
toen hij haar probeerde te volgen.
Een winterige wind omhelsde zijn keel.
en probeerde zijn best te wurgen.
Wat hem op de been hield, was wat hem had achtergelaten.
Het was wat hij niet kon houden.
Bleef jagen op oude sporen.,
ik volg flikkerende lichten.
Deze geest werd gevormd door zijn
wens om afscheid te nemen.
Kon de holle hemel verlaten,
toen hij al zijn verdriet opslokte.
Bijna ademloos,
hij greep de dichtstbijzijnde tak.
De stem verscheen weer.,
en nu wist hij zeker dat zij het was.,
dus hij deed zijn best
om zijn voeten te forceren.
Een rode jurk in de wind.
Schaduwen op stronken van eens machtige bomen
verspreid geruchten over haar aanwezigheid.
Keek in haar ogen en nam haar hand.
Deze ingebeelde warme aanraking was zijn opluchting.
Knielend aan haar voeten, klaar voor zijn slaap.
Ik wilde niet meer opstaan.
Sla haar arm om hem heen, geen gehuil meer.
Ik heb daar geslapen tot de koude wakker werd.
om alle sporen van het leven te wissen.