The Faceless — Ghost of a Stranger songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Ghost of a Stranger" van The Faceless.
Songteksten
Infatuated with the corpse
An exact image of what it was just a moment ago
A ball gag suppresses the last breath that it ever took
My body is bathed in the warmth of blood
Never thought that it would
Have kept me warm on this very fateful night
But now I know that those screams were not of pain but they were my ecstasy
It’s white skin is illuminated under pale moonlight
Reminiscent of fresh snowfall
The patterns formed by shadows and it’s hair make each square inch unique
My lips still burn from the last time that I uttered it’s proper name
Those thin wrists seem to melt in my hands
My flesh on it’s flesh with gravity on my side
I should, but wont, tread lightly on it My garments lay in shreds with the last of my humanity
Brushing the hair from it’s face I am locked into a dead stare
It’s open pupils act as a mirror and they a reflecting back at me Not who I am but, what I have become
I pledge allegiance to this husk, giving it all that I’ve got
Pushing my power in And absorbing it’s life as mine, becoming one with it I unclasp the ball gag and inhale it’s death
Songtekstvertaling
Smoorverliefd op het lijk
Een exact beeld van wat het daarnet was.
Een prop onderdrukt de laatste adem die het ooit nodig had.
Mijn lichaam is gebaad in de warmte van het bloed
Nooit gedacht dat het zou
Heb me warm gehouden op deze zeer noodlottige nacht
Maar nu Weet ik dat die kreten niet van pijn waren maar ze waren mijn extase
Zijn witte huid is verlicht onder bleke maanlicht.
Doet denken aan verse sneeuwval
De patronen gevormd door schaduwen en het haar maken elke vierkante inch uniek
Mijn lippen branden nog steeds van de laatste keer dat ik het zei. Het is de juiste naam.
Die dunne polsen lijken in mijn handen te smelten.
Mijn vlees is van vlees met zwaartekracht aan mijn zijde.
Dat zou ik moeten doen, maar dat zal ik niet doen. mijn kleding lag in stukken met de laatste van mijn menselijkheid.
Als ik het haar van het gezicht veeg, zit ik vast in een dode blik.
Het zijn open leerlingen die fungeren als een spiegel en ze reflecteren terug naar mij niet wie ik ben maar wat ik ben geworden
Ik zweer trouw aan dit omhulsel, Ik geef alles wat ik heb
Ik duw mijn kracht erin en absorbeer het leven als de mijne, word er één mee Ik maak de bal Knevel los en inhaleer het is de dood