The Dear Hunter — A Night on the Town songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "A Night on the Town" van The Dear Hunter.
Songteksten
I’ve been misplaced in so many ways.
Broken battlegrounds hiding veils of delicate deceit
Yet here I breathe, teeth still gleam from holy water,
While millions of lambs migrate to the slaughter
My head in a bag, and my hands are bound to my feet.
And voices sing,
«Were we laced like common thieves?
Tossed in a cell to feast with fleas.
All because we never admitted a word»
What will I see tonight in these eyes? And what will I know when the morning
comes?
Must we remind of exchanges existing so long ago?
Would we arrive at agreeable musings? Sentimental, or just confusing?
We lost what we had, then we took it back.
Friends in the gutter, enjoy one another.
Just give yourself to the dust and the dirt where you stand.
What will I see tonight in these eyes?
And what will I know when the morning comes?
I’m not who you think I am.
And even if I thought you’d know,
I never would have told you so.
And more alarming, I would have done the very same.
Would have stole more than your name.
Would have cursed and brought the world on your shoulders.
I was in the wrong place at the right time.
And what’s the worst i’d see by giving myself to the earth below me?
Not knowing how far i’d fly by casting away the old me.
And just how long can I stay in illusions formed here long before me?
And how long can I breathe the stolen breath you won beneath?
There’s that subtle smile that did me in.
She mourns in agony, reminds me where i’ve been.
She greets,"I'd never let this happen again."
Where’s her heart?
Mimicking the patriarch.
She’s naive.
Songtekstvertaling
Ik ben op zoveel manieren misplaatst.
Gebroken gevechtsterreinen verborgen sluiers van delicaat bedrog
Maar hier adem ik, tanden stralen nog steeds uit wijwater.,
Terwijl miljoenen lammeren naar de slachtbank trekken
Mijn hoofd in een zak, en mijn handen zijn aan mijn voeten gebonden.
En stemmen zingen,
"Werden we genaaid als Ordinaire dieven?
In een cel gegooid om te feesten met vlooien.
Allemaal omdat we nooit een woord hebben toegegeven.»
Wat zie ik vanavond in deze Ogen? En wat zal Ik weten als de ochtend
komt?
Moeten wij herinneren aan de reeds zo lang bestaande uitwisselingen?
Zouden we tot aangename gedachten komen? Sentimenteel, of gewoon verwarrend?
We verloren wat we hadden, toen namen we het terug.
Vrienden in de goot, geniet van elkaar.
Geef jezelf aan het stof en het vuil waar je staat.
Wat zie ik vanavond in deze Ogen?
En wat Weet ik als de ochtend komt?
Ik ben niet wie je denkt dat ik ben.
En zelfs als ik dacht dat je het zou weten,
Dat had ik je nooit verteld.
En nog alarmerender, ik zou hetzelfde gedaan hebben.
Zou meer gestolen hebben dan je naam.
Zou vervloekt hebben en de wereld op je schouders hebben gebracht.
Ik was op de verkeerde plaats op het juiste moment.
En wat is het ergste wat ik zou zien als ik mezelf aan de aarde onder me zou geven?
Niet wetende hoe ver ik zou vliegen door de oude ik weg te gooien.
En hoe lang kan ik in illusies blijven die hier lang voor mij gevormd zijn?
En hoe lang kan ik de gestolen adem ademen die je Won?
Er is die subtiele glimlach die me heeft geraakt.
Ze rouwt in doodsangst, herinnert me waar ik geweest ben.
Ze groet, " Ik zou dit nooit meer laten gebeuren."
Waar is haar hart?
De patriarch nabootsen.
Ze is naïef.