The Circle Ends Here — Annihilation of Entire Cities songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Annihilation of Entire Cities" van The Circle Ends Here.
Songteksten
He screams in his own puddle
He lies in his deathbed
as his broken face looks straight into me the wind comes swift through
the violins start to sound the waterfalls as i see my grasp to life unchain
as i outstretch my hand
to the wuonded brother
and even know what you mean to me
i rub my eyes so i can’t see
'cause when to far away
to perceive
i stand
here by my side
here by my hand
the arid dry grossness in me remains still
remains still, still
i try to keep my eyes from closing
but i speak disregarding
the possible annhilation
of entire cities
where brothers turn to numbers
we are all just pawns in a game
and after all
even here the material
is the same
this artwork of thick drapery rests on a white altar, a white altar
Our portarit is sorrounded by the figure of an elder in a black coffin
writing her own epitaph
on these jagged rocks lost children
point the fingers to blame eachother
to blame eachother
and from the light comes the next
always stuck sorrounded by the same walls
He walks down that same old road, road
and falls in that same old hole
Songtekstvertaling
Hij schreeuwt in zijn eigen plas.
Hij ligt op zijn sterfbed.
als zijn gebroken gezicht recht in me kijkt, komt de wind er snel door.
de violen beginnen de watervallen te klinken terwijl ik mijn greep naar het leven niet zie
als ik mijn hand uitsteek
aan de wuonded broer
en weet zelfs wat je voor me betekent.
ik wrijf over mijn ogen zodat ik niet kan zien
want wanneer te ver weg
waarnemen
ik sta
hier aan mijn zijde
hier door mijn hand
de droge grofheid in Mij blijft nog steeds
blijft stil, stil
ik probeer mijn ogen niet te sluiten.
maar ik spreek zonder rekening te houden met
de mogelijke annhilatie
van hele steden
waar broers naar nummers gaan
we zijn allemaal pionnen in een spel.
en tenslotte ...
zelfs hier het materiaal
is hetzelfde
dit kunstwerk van dikke drapery rust op een wit altaar, een wit altaar.
Onze portarit wordt bedroefd door de figuur van een oudere in een zwarte doodskist.
haar eigen grafschrift schrijven
op deze gekartelde rotsen verloren kinderen
geef elkaar de schuld.
elkaar de schuld geven
en van het licht komt de volgende
altijd bedroefd door dezelfde muren
Hij loopt over dezelfde oude weg, weg
en valt in hetzelfde oude gat