The Carter Family — Faded Coat of Blue songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Faded Coat of Blue" van The Carter Family.
Songteksten
My brave boy sleeps in his faded coat of blue
In a lonely grave unknown lies a heart that beats so true
He sank faint and hungry among the spanish brave
And they laid him sad and lonely within his nameless grave
No more the bugle calls the weary one
Rest noble spirit in their graves unknown
For we’ll find you and know you among the good and true
Where a robe of white is given for a faded coat of blue
He cried «give me water and just a little crumb
And my mother she will bless you through all the years to come
And tell my sweet sister so gentle good and true
That I’ll meet her up in heaven in my faded coat of blue»
No more the bugle calls the weary one
Rest noble spirit in their graves unknown
For we’ll find you and know you among the good and true
Where a robe of white is given for a faded coat of blue
No dear one was nigh him to close his mild blue eyes
No gentle voice was by him to give him sweet replies
No stone marks the lonely sod on a lad so brave and true
In a lonely grave he’s sleeping in his faded coat of blue
No more the bugle calls the weary one
Rest noble spirit in their graves unknown
For we’ll find you and know you among the good and true
Where a robe of white is given for a faded coat of blue
Songtekstvertaling
Mijn dappere jongen slaapt in zijn vacht van blauw
In een eenzaam graf ligt een hart dat zo waar slaat
Hij zonk flauw en hongerig onder de Spaanse dapperen.
En ze legden hem verdrietig en eenzaam in zijn naamloze graf
De trompet roept de vermoeide niet meer.
Rest nobele geest in hun graven onbekend
Want we zullen je vinden en kennen je onder de goede en ware
Waar een mantel van wit wordt gegeven voor een vervaagde jas van blauw
Hij riep: "geef me water en een klein kruimeltje
En mijn moeder zal je zegenen door de komende jaren.
En vertel mijn lieve zus zo lief goed en waar
Dat ik haar zal ontmoeten in de hemel in mijn vervaagde blauwe jas»
De trompet roept de vermoeide niet meer.
Rest nobele geest in hun graven onbekend
Want we zullen je vinden en kennen je onder de goede en ware
Waar een mantel van wit wordt gegeven voor een vervaagde jas van blauw
Niemand was dichtbij om zijn zachte blauwe ogen te sluiten.
Geen zachte stem was van hem om hem zoete antwoorden te geven
Geen steen markeert de eenzame sod op een jongen zo dapper en waar
In een eenzaam graf slaapt hij in zijn vervaagde blauwe jas.
De trompet roept de vermoeide niet meer.
Rest nobele geest in hun graven onbekend
Want we zullen je vinden en kennen je onder de goede en ware
Waar een mantel van wit wordt gegeven voor een vervaagde jas van blauw