The Burning Hell — Give Up songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Give Up" van The Burning Hell.
Songteksten
In the stacks of the public library I searched for something I was missing
I went to find number 92 in the Dewey Decimal System
That’s the secret code for biographies of the famous and the infamous
From Amelia E to Alexander the G to Mister Christopher Columbus
But I was not after tales of pilots, kings or genocidal sailors
Rather the story of a strange American author and one-time whaler
Herman M, that’s him, the beardy bard who brought us Moby-Dick
I always liked that book of his and I wanted to learn his trick
Well I discovered Mr. Melville died a destitute romantic
Despite his tales of maritime adventure in the Pacific and Atlantic
He searched his whole lifetime for a symbolic kind of whale of his own
And died with no answers, half-crazy and more or less alone
My fiction ambitions took a hit with that bit of information
I mean everybody has their own symbolic cetacean
But whales are weighty and some become allegorical albatrosses
So I threw away my harpoon and cut my library card and my losses
I gave up! It was time
I gave up: it’s no crime
I said to myself that what I’ve got is good enough
I gave up, I gave up.
One hot August afternoon I was taking customer calls in my cubicle
Doing my job dealing with disputes that people found disputable
The ringer rang, I picked up and heard a lady on the line
She said meet me in the parking lot downstairs tomorrow at nine
She hung up before I answered, I sat there staring at the phone
There had been something perplexingly persuasive in her tone
And so it was the next morning found me lurking in the lot
She was leaning on a pillar like in a thriller with a predictable plot
Her pantsuit was as black as the feet of an ancient wandering mystic
Her lips looked made of metal, but it was just silver lipstick
Wordlessly she handed me a package wrapped in brown
Her pumps should have clicked as she departed but they didn’t make a sound
Now you’re wondering what was in the package and trust me I was too
It could be poison or bombs or subversive literature for all I knew
But you could measure my pleasure with the very smallest measuring cup
It was a framed poster of a kitten saying «never give up»
So I gave up! what else could I do
I gave up: so would you
I mean who doesn’t like kittens, but enough is enough
I gave up, I gave up.
So though I know in our culture it basically boils down to blasphemy
I’ve had it with the power of positive thinking and the tyranny of tenacity
I can’t live with this stick-to-it-iveness dependent on endless achievement
I’d rather relax and casually chant a mantra I really believe in:
I give up all of the time
I give up and I’m doing fine
Because I’ve got to be going when the going gets tough
Songtekstvertaling
In de stapels van de bibliotheek zocht ik naar iets wat ik miste.
Ik zocht nummer 92 in het Dewey decimale systeem.
Dat is de geheime code voor biografieën van de beroemde en beruchte
Van Amelia E naar Alexander de G naar Mr Christopher Columbus
Maar ik was niet op zoek naar verhalen over piloten, koningen of genocidale matrozen
Eerder het verhaal van een vreemde Amerikaanse auteur en een eenmalige walvisvaarder.
Herman M, dat is hem, de beardy bard die ons Moby-Dick bracht.
Ik vond dat boek van hem altijd leuk en ik wilde zijn truc leren.
Ik ontdekte dat Mr Melville stierf als een berooide romanticus.
Ondanks zijn verhalen over Maritiem avontuur in de Stille Oceaan en de Atlantische Oceaan
Hij zocht zijn hele leven naar een symbolisch soort walvis van zijn eigen
En stierf zonder antwoorden, half gek en min of meer alleen.
Mijn fictieambities kregen een klap met dat beetje informatie.
Ik bedoel, iedereen heeft zijn eigen symbolische cetaceaan.
Maar walvissen zijn zwaar en sommige worden allegorische albatrossen.
Dus gooide ik mijn harpoen weg en sneed mijn bibliotheekpas en mijn verlies
Ik gaf het op! Het was tijd.
Het is geen misdaad.
Ik zei tegen mezelf dat wat ik heb goed genoeg is.
Ik gaf het op.
Op een warme augustus middag nam ik klanten op in mijn hokje.
Mijn werk doen met geschillen die mensen betwistbaar vonden.
De bel ging, ik nam op en hoorde een dame aan de lijn.
Ik zie je morgen om negen uur op de parkeerplaats.
Ze hing op voor ik opnam, ik zat daar naar de telefoon te staren.
Er was iets verbijsterend overtuigend in haar toon.
En dus was het de volgende ochtend dat ik op de loer lag.
Ze leunde op een pilaar zoals in een thriller met een voorspelbaar plot.
Haar broekpak was zo zwart als de voeten van een oude dolende mysticus.
Haar lippen leken van metaal, maar het was gewoon zilveren lippenstift.
Ze gaf me een pakje in bruin.
Haar pompen hadden moeten klikken toen ze vertrok, maar ze maakten geen geluid.
Nu vraag je je af wat er in het pakket zat en geloof me, dat was ik ook.
Het kan vergif of bommen zijn of subversieve literatuur voor zover ik weet.
Maar je zou mijn plezier kunnen meten met de kleinste maatbeker.
Het was een ingelijste poster van een kitten die zei:»
Dus ik gaf het op! wat kon ik anders doen?
Ik gaf het op, jij ook.
Ik bedoel, wie houdt er niet van kittens, maar genoeg is genoeg
Ik gaf het op.
Dus hoewel ik weet dat het in onze cultuur eigenlijk neerkomt op godslastering
Ik heb het gehad met de kracht van positief denken en de tirannie van vasthoudendheid.
Ik kan niet leven met deze vasthoudendheid afhankelijk van eindeloze prestaties.
Ik zou liever ontspannen en terloops een mantra zingen waar ik echt in geloof.:
Ik geef de hele tijd op.
Ik geef het op en het gaat goed.
Want ik moet gaan als het moeilijk wordt.