The Banner — Muddweller songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Muddweller" van The Banner.
Songteksten
I make myself a bed of angel’s wings and crawl inside to warm my face and
reptile skin.
Crippled and limping at the torture of a thousand blades.
My reign below the surface sheltered in the shade of all my sins.
I denied catharsia at every turn, and these hateful wounds just will not scab.
When will my heart find peace, put my soul at ease, these cuts never heal.
When will I get to be freed from this waking nightmare, irony as I no longer
dream.
I look to the sky for the answers I was promised and once again I stand denied.
I beg for my nightfall, oh when is it my turn to sleep among the dead,
Put my soul at ease, shed this battered corpse, feel the light they see.
I run these claws along my broken skin. I feel the fading warmth of the blood
once found within.
Agony. One more sun but I do not rise, another day I choose to sleep.
I keep the minutes carved in my side but even now I do not weep.
How I long to feel just anything, my eyes adjust again to see.
My own prison built in self defense, now it protects my love from me.
How much further can you fall from hell?
The leather wings unfold as destiny is told, and so sets the sun.
It cracks and falls away, the soul loses its weight and shadows replace the
blood.
Lay in the dark, lay in the mud watching the sky, lay in the cold,
Lay in the street as the rain sings us to sleep.
Lay in the cold.
Songtekstvertaling
Ik maak een bed van engelenvleugels en kruip naar binnen om mijn gezicht te verwarmen en
reptielenhuid.
Kreupel en mank door de marteling van duizend messen.
Mijn Heerschappij Onder het oppervlak beschut in de schaduw van al mijn zonden.
Ik ontkende catharsia bij elke wending, en deze hatelijke wonden zullen gewoon niet schuren.
Wanneer zal mijn hart vrede vinden, mijn ziel op zijn gemak stellen, deze sneden genezen nooit.
Wanneer zal ik bevrijd zijn van deze nachtmerrie, ironie als ik niet langer
droom.
Ik kijk naar de hemel voor de antwoorden die mij beloofd zijn en nogmaals word ik afgewezen.
Ik smeek om mijn nacht, oh wanneer is het mijn beurt om te slapen tussen de doden,
Stel mijn ziel gerust, laat dit gehavende lijk vallen, voel het licht dat ze zien.
Ik loop met deze klauwen langs mijn gebroken huid. Ik voel de vervagende warmte van het bloed
eenmaal binnen gevonden.
Lijdensweg. Nog één zon, maar ik kom niet op, nog een dag slaap ik.
Ik hou de minuten in mijn zij gekerfd, maar zelfs nu huil ik niet.
Hoe ik verlang om gewoon iets te voelen, mijn ogen passen zich weer aan om te zien.
Mijn eigen gevangenis gebouwd uit zelfverdediging, nu beschermt het mijn liefde tegen mij.
Hoe ver kun je nog uit de hel vallen?
De leren vleugels ontvouwen zich zoals het lot zegt, en zo zet de zon onder.
Het breekt en valt weg, de ziel verliest zijn gewicht en schaduwen vervangen de
bloed.
Liggend in het donker, liggend in de modder kijkend naar de hemel, liggend in de kou,
Op straat liggen terwijl de regen ons in slaap zingt.
Ga in de kou liggen.