The Badlees — 34 Winters songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "34 Winters" van The Badlees.
Songteksten
life as we know it has come to an end
a suburban catastrophe
it’s time to start mourning the death of a friend
who’s standing in front of me and I can’t stop the hatred that wells up inside
as I look for a glimmer in his vacant eyes
and I can’t do a damn thing 'cause I can’t feel a damn thing
with a hole in my heart that’s a thousand miles wide
'cause the smile has left his face
the portrait of happiness he can’t retrace
gone is the love that once lived there
it’s cold as a stone, cold as a stone
it’s laid out before him with trembling hands
but the parts don’t seem to fit
and the 34 winters haven’t left him as cold
as this one conversation did
and I don’t understand with eyes open wide
why you see love so clearly but it still leaves you blind
and I can’t do a damn thing, 'cause I can’t say a damn thing
and I can’t stop this woman from pushing him aside
'cause the smile has left his face
the portrait of happiness he can’t retrace
gone is the love that once lived there
it’s cold as a stone, cold as a stone
life as we know it has come to an end
nothing can be the same
Songtekstvertaling
het leven zoals wij het kennen is ten einde
een voorstedelijke catastrofe
het is tijd om te rouwen om de dood van een vriend.
die voor me staat en ik kan de haat niet stoppen die in me opkomt.
als ik kijk naar een glinstering in zijn lege ogen
en ik kan niets doen, want ik voel helemaal niets.
met een gat in mijn hart dat duizend mijl breed is
want de glimlach heeft zijn gezicht verlaten
het portret van geluk dat hij niet kan traceren
weg is de liefde die daar ooit leefde
het is zo koud als een steen, zo koud als een steen
het ligt voor hem met trillende handen.
maar de onderdelen lijken niet te passen.
en de 34 winters hebben hem niet zo koud achtergelaten.
zoals dit ene gesprek deed
en ik begrijp het niet met de ogen wijd open
waarom zie je liefde zo duidelijk, maar het laat je nog steeds blind
en ik kan niets doen, want ik kan niets zeggen.
en ik kan deze vrouw niet tegenhouden om hem opzij te duwen.
want de glimlach heeft zijn gezicht verlaten
het portret van geluk dat hij niet kan traceren
weg is de liefde die daar ooit leefde
het is zo koud als een steen, zo koud als een steen
het leven zoals wij het kennen is ten einde
niets kan hetzelfde zijn.