The Agonist — When The Bough Breaks songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "When The Bough Breaks" van The Agonist.
Songteksten
Alone… she was… and we face this journey alone…
Helpless and weak, dependent on others' decisions and needs.
But who’s to say what is right?
To protect a soul or to save a life?
Is it a plague or a gift -- the ability to create in the way of the Gods?
We are instinctual artists.
Atlas had nothing on what we’ve got.
When half a race carries the weight of existence and society shuns most
circumstances, reputation screams to conform and cast out anything deviating
from the norm.
The only way to believe your lies is to spread them far and spread them wide.
Creation like a limitless universe… but boundaries are what defines your size.
Wake up.
Remember nightmares by sharing them upon gaining consciousness.
A flooded nation is soon to spoil so wave your flags west!
Equality will never be attained when blaming Eve for the sins we’ve gained.
A fighter untilthe end -- but sympathy only kicked in once she was dead.
The sacrifice of a life, or rather an exchange, instead.
Pity, regret and sorrow turned to hope, but even then the newborn winds up dead.
Black -- white, wrong -- right.
Quite a simple hypocrisy.
Since when is an accident a responsibility?
If you play God once, I can play God twice.
Give me the decision and I’ll handle the fight.
Materialism now subsides.
Tradition exists when no one has the guts to change.
Someone asked me what difference One can make, one day.
For we’re the moss; the Earth -- the stone, so let us do as did the Tree.
For silence will long be ignored, and action recognized quickly.
What if?
I should have…
Hindsight always haunts me.
A thosand Judases could never stop me.
Slings and arrows disappoint and taunt me.
But I’m not wrong, and I’ll sacrifice everything just because I know the way
since the beginning.
…hindsight always haunts me, and then the bough breaks.
Songtekstvertaling
Alleen ... was ze... en we staan alleen voor deze reis.…
Hulpeloos en zwak, afhankelijk van beslissingen en behoeften van anderen.
Maar wie zegt wat juist is?
Om een ziel te beschermen of om een leven te redden?
Is het een plaag of een geschenk ... het vermogen om te creëren op de weg van de goden?
We zijn instinctieve kunstenaars.
Atlas had niets over wat we hebben.
Wanneer een half ras het gewicht van het bestaan draagt en de samenleving het meest schuwt
omstandigheden, reputatie schreeuwt om te conformeren en uit te sluiten alles afwijkend
van de norm.
De enige manier om je leugens te geloven is ze te verspreiden en ze wijd te verspreiden.
Schepping als een onbegrensd universum ... maar grenzen zijn wat je Grootte bepaalt.
Wakker.
Onthoud nachtmerries door ze te delen als ze bij bewustzijn komen.
Een overstroomde natie zal binnenkort bederven dus zwaai met je vlaggen naar het westen!
Gelijkheid zal nooit worden bereikt als we Eve de schuld geven van de zonden die we hebben gewonnen.
Een vechter tot het einde, maar de sympathie begon pas toen ze dood was.
Het offer van een leven, of liever een ruil, in plaats daarvan.
Medelijden, spijt en verdriet veranderden in hoop, maar zelfs dan eindigt de pasgeborene dood.
Zwart-wit, verkeerd-goed.
Nogal een simpele hypocrisie.
Sinds wanneer is een ongeluk een verantwoordelijkheid?
Als je één keer voor God speelt, kan ik twee keer voor God spelen.
Geef me de beslissing en ik Regel het gevecht.
Het materialisme verdwijnt nu.
Traditie bestaat als niemand het lef heeft om te veranderen.
Iemand vroeg me wat voor verschil men kan maken, op een dag.
Want wij zijn het mos, de aarde, de steen, dus laten we doen wat de boom deed.
Want stilte zal lang genegeerd worden, en actie snel herkend worden.
Wat als?
Dat had ik moeten doen.…
Achteraf gezien achtervolgt me altijd.
Een thos en Judassen konden me nooit tegenhouden.
Slings en pijlen stellen me teleur en bespotten me.
Maar ik heb het niet mis, en ik offer alles op omdat ik de weg Weet.
vanaf het begin.
... achteraf achtervolgt me altijd, en dan breekt de tak.