Thaurorod — Into The Realms Of Hidden Me songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Into The Realms Of Hidden Me" van Thaurorod.
Songteksten
These fields of grief and sadness
This woe of an endless fight
An angel veiled in silver gown
In the morning glow secret she reveals.
The heresy never written
Veils me with its purity
Forsaken memories
Keep me under this ice so thin
In these ages of eternal frost
Her wings and faith forever lost
Could she touch the night
The night so mesmerising?
I feel the leaves of the trees gathering around me
I hear the howling beneath.
Soon it will drown within me
Here are no nightly dreams
No beauty of a morning glow
Shall I ever breathe again
Will I ever rise from the sea
Thou shall never find the truth so sealed
As I fall deeper into the realms of hidden me
I see my life flash before me
Cannot break this ice that keeps me under.
She was standing right above him
Stared with those weary eyes
Cruel sun goldened her hair
Beside the tears she shed
He felt the rage of years gone by
Lost his wings so long ago
Could he touch the night
The night so close beside him?
Morning smiles with its glow
Reflecting the sorrow of its own
The fight of mournful years
Has brought this void into my soul
For eternity it seems.
I see the leaves of the trees withering away now
Harken the howling beneath.
Oh it is frightening me.
Sun has died, moon shall shine so bright
At the sea no-one shall cross any more
I shall never breathe again
I will never rise from the sea
Thou shall never find the truth so sealed
The truth lies buried in the realms of hidden me
I see my life flash before me
Cannot break this ice that keeps me under
Songtekstvertaling
Deze velden van verdriet en verdriet
Deze ellende van een eindeloze strijd
Een engel bedekt in een zilveren toga.
In de ochtend gloed geheim onthult ze.
De ketterij schreef nooit
Bedekt mij met zijn zuiverheid.
Vergeten herinneringen
Hou me onder dit ijs zo dun
In deze tijdperken van eeuwige vorst
Haar vleugels en geloof voor altijd verloren
Kan ze de nacht aanraken?
De nacht zo betoverend?
Ik voel de bladeren van de bomen zich om me heen verzamelen.
Ik hoor het gehuil eronder.
Binnenkort zal het in mij verdrinken.
Hier zijn geen nachtdromen.
Geen schoonheid van een ochtendgloed
Zal ik ooit weer ademen
Zal ik ooit opstaan uit de zee
Gij zult de waarheid nooit zo verzegeld vinden.
Als ik dieper val in de rijken van verborgen mij
Ik zie mijn leven flitsen voor mij
Ik kan dit ijs niet breken dat me onder houdt.
Ze stond recht boven hem.
Staarde met die vermoeide ogen
Wrede zon vergulde haar haar
Naast de tranen die ze vergoot
Hij voelde de woede van de jaren voorbij
Verloor zijn vleugels zo lang geleden
Kan hij de nacht aanraken?
De nacht zo dichtbij naast hem?
De ochtend lacht met zijn gloed
Een weerspiegeling van het verdriet van zijn eigen
De strijd van rouwende jaren
Heeft deze leegte in mijn ziel gebracht
Voor eeuwig lijkt het.
Ik zie de bladeren van de bomen wegkwijnen.
Harken het gehuil eronder.
Het maakt me bang.
De zon is gestorven, de maan zal zo helder schijnen
Op zee zal niemand meer oversteken.
Ik zal nooit meer ademen.
Ik zal nooit opstaan uit de zee
Gij zult de waarheid nooit zo verzegeld vinden.
De waarheid ligt begraven in de rijken van verborgen mij
Ik zie mijn leven flitsen voor mij
Ik kan dit ijs niet breken dat me onder houdt.