Татьяна Снежина — Я — память songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Я — память" van Татьяна Снежина.
Songteksten
Старыми листьями осени
Ветер метет путь,
Вновь я непрошеной гостьей
В дом постучу чей-нибудь.
В доме уютном, маленьком
Ласково примут меня,
И, пледом закутавшись стареньким,
Я обсушусь у огня.
Пусть тихо скажут хозяева дома,
Что им лицо мое чем-то знакомо.
Пусть мне расскажут о бедах своих,
Боль станет меньше, делясь на троих.
За окнами вечер дождливый,
Прилипший к стеклу мокрый лист.
Бревенчатый дом молчаливый,
И ветра тоскующий свист.
И двое усталых людей,
Что приютили меня,
Словно на Страшном суде,
Расскажут мне все про себя.
Еще тихо скажут хозяева дома,
Что им лицо мое чем-то знакомо.
Также расскажут о бедах своих,
Боль станет меньше, делясь на троих.
Я память, я грусть, я осень,
Я прихожу под вечер,
Меня никогда не гонят,
При мне зажигают свечи.
Со мной всегда так тихо,
Меня знает каждый в лицо,
И как ни несется жизнь лихо —
На мне все замкнется кольцом.
Под песню мою и ветра
Двое людей уснут.
А я, обогревшись пледом,
В другой дом стучаться пойду.
Вновь тихо скажут хозяева дома,
Что им лицо мое чем-то знакомо.
Так же расскажут о бедах своих,
Боль станет меньше, делясь на троих.
Songtekstvertaling
Oude herfstbladeren
De wind veegt de weg,
Ik ben weer een ongenode gast.
Ik klop op iemands deur.
In een gezellig, klein huis
Accepteer me alsjeblieft.,
En, gewikkeld in een oude deken,
Ik droog mezelf wel af bij het vuur.
Laat de eigenaren van het huis rustig zeggen,
Dat mijn gezicht hen bekend voorkwam.
Laat ze me vertellen over hun problemen.,
De pijn zal minder zijn, verdeeld in drie.
Buiten de ramen is de avond regenachtig,
Een nat laken aan het glas.
Log house silent,
En de fluitende wind.
En twee vermoeide mensen,
Dat je me in huis hebt genomen.,
Alsof bij Het Laatste Oordeel.,
Ze zullen me alles over zichzelf vertellen.
Nog steeds rustig zeggen de eigenaren van het huis,
Dat mijn gezicht hen bekend voorkwam.
Ze zullen je ook vertellen over hun problemen.,
De pijn zal minder zijn, verdeeld in drie.
Ik ben herinnering, ik ben verdriet, Ik ben herfst,
Ik kom ' s avonds.,
Ik ben nooit verdreven.,
Ze steken kaarsen aan voor me.
Het is altijd zo stil bij mij.,
Iedereen kent me van gezicht.,
En hoe snel het leven ook gaat —
Alles zal op mij lijken.
Op mijn lied en de wind
Twee mensen zullen in slaap vallen.
En ik, opgewarmd door een deken,
Ik ga naar het andere huis om te kloppen.
Nogmaals stilletjes zeggen de eigenaren van het huis,
Dat mijn gezicht hen bekend voorkwam.
Ze zullen je ook vertellen over hun problemen.,
De pijn zal minder zijn, verdeeld in drie.