Syrano — Planter des cailloux songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Planter des cailloux" van Syrano.
Songteksten
Paroles de la chanson Planter des cailloux:
Il ramasse chaque jour un caillou
Et le planque dans sa poche
Il raconte qu’il s’en ira les planter
Pour que poussent des murs, fuits mûrs de la liberté
Il est persuadé qu’en cultivant des cailloux
Le temps sur son lit ricoche
Il nous dit que les pierres elles ne sont pas névrosées
Que nous sommes ses remparts et repart les arroser
Mais comme les autres il tourne en rond
Comme un poisson dans son bocal
Qui s’extasie chaque minute devant les ruines de son local
Et quand arrive l’heure de la promenade
Il reste enfermé
C’est comme ça qu’il s'évade
Il rentre le premier juste le temps de gober du soleil
Et de gratter le sol pour trouver une merveille
Un bout de béton qu’est pas pareil
Un bien unique, le seul sur terre
Qui le fait tenir, se dire que chaque jour est à marquer d’une pierre
Il ramasse chaque jour un caillou
Et le planque dans sa poche
Il raconte qu’il s’en ira les planter
Pour que poussent des murs, fruits mûrs de la liberté
Il est persuadé qu’en cultivant des cailloux
Le temps sur son lit ricoche
Il nous dit que les pierres elles ne sont pas névrosées
Que nous sommes ses remparts et repart les arroser
On a tous oublié pourquoi il est tombé
Mais on sait qu’il est resté accroché
Il s’est aggripé à la paroi
Même au jour de silex quand y a personne aux parloirs
Les jours de démence où on lâche prise
Pour chuter plus bas s’abandonner à la prise
Dans ce cas, on se rattrape toujours à quelque chose
In-extrémis, et brisé on arrose des fleurs grises
Le marginal à la mine fragile ne comprend pas la justice des granits machinal
Et pourquoi ceux qui font carrière comme par magie
Jouissent d’un jugement de glaise ou d’argile
Il regrette ses crimes mais pas ses idées
On finit sous une pierre par nécessité
À l'édifice des hommes avant qu’il ne se détruise
Il voulait apporter sa pierre et bien il l’a reprise
Il ramasse chaque jour un caillou
Et le planque dans sa poche
Il raconte qu’il s’en ira les planter
Pour que poussent des murs, fruits mûrs de la liberté
Il est persuadé qu’en cultivant des cailloux
Le temps sur son lit ricoche
Il nous dit que les pierres elles ne sont pas névrosées
Que nous sommes ses remparts et repart les arroser
Il nous dit tout le cynisme des gens en liberté
Qui ont des ghettos dans la tête et des cadenas au coeur
Avec des serrures sans clés
Et dans leur jardin secret, qui laissent pousser le chiendent
Et les maisons d’arrêt
Songtekstvertaling
Tekst van het nummer Planter des pebbles:
Hij pikt elke dag een steentje op.
En hij verbergt het in zijn zak.
Hij zegt dat hij ze gaat naaien.
Daarvoor groeien muren, Rijpe lekken van vrijheid
Hij is ervan overtuigd dat door het verbouwen van kiezels
Tijd op haar bed ketst af
Hij zegt dat de stenen niet neurotisch zijn.
En dat wij de wallen ervan zijn en dat wij hen dan water geven.
Maar net als de anderen gaat het rond en rond
Als een vis in zijn pot.
Die elke minuut extatisch is voor de ruïnes van zijn lokale
En als het tijd is voor de wandeling
Hij blijft opgesloten.
Zo ontsnapt hij.
Hij komt eerst thuis en drinkt de zon op.
En schraap de grond om een wonder te vinden
Een stuk beton dat niet hetzelfde is
Een uniek goed, de enige op aarde
Wie laat hem staan, om te zeggen dat elke dag gemarkeerd moet worden met een steen
Hij pikt elke dag een steentje op.
En hij verbergt het in zijn zak.
Hij zegt dat hij ze gaat naaien.
Daarvoor groeien muren, rijpe vruchten van vrijheid
Hij is ervan overtuigd dat door het verbouwen van kiezels
Tijd op haar bed ketst af
Hij zegt dat de stenen niet neurotisch zijn.
En dat wij de wallen ervan zijn en dat wij hen dan water geven.
We zijn allemaal vergeten waarom hij viel.
Maar we weten dat hij verslaafd bleef.
Het zit vast aan de muur.
Zelfs op Flintdag, als er niemand in de salon is.
De dagen van dementie als we loslaten
Om lager te vallen geef je over aan de vangst
In dit geval halen we altijd iets in.
In-end, and broken we Water gray flowers
De rand van de fragiele mijn begrijpt de gerechtigheid van granieten machinale
En waarom zij die carrières maken als bij toverslag
Geniet van een oordeel van klei of klei.
Hij betreurt zijn misdaden, maar niet zijn ideeën.
We eindigen onder een steen uit noodzaak.
Naar het bouwwerk van mensen voordat het werd vernietigd
Hij wilde z ' n steen meenemen.
Hij pikt elke dag een steentje op.
En hij verbergt het in zijn zak.
Hij zegt dat hij ze gaat naaien.
Daarvoor groeien muren, rijpe vruchten van vrijheid
Hij is ervan overtuigd dat door het verbouwen van kiezels
Tijd op haar bed ketst af
Hij zegt dat de stenen niet neurotisch zijn.
En dat wij de wallen ervan zijn en dat wij hen dan water geven.
Hij vertelt ons al het cynisme van de mensen die op vrije voeten zijn.
Die getto ' s in hun hoofd hebben en sloten in hun harten.
Met sleutelloze sloten
En in hun tuin die de hond laat groeien.
En opvanghuizen