Syrano — La timidité du pin songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La timidité du pin" van Syrano.
Songteksten
Il ne donne plus de nouvelles, a fait le deuil du départ
Il a tranché ses racines pour mieux pousser autre part
Il a des hématomes à l'âme mal soignés, des traces
Aux poignets qui plongent leurs liens dans l’anonymat
Comme des corps oubliés dans un charnier
Il a décidé de sauver ce qui était encore épargné
Pour se soigner, il a nettoyé chaque plaie
Vomi chaque coup, s’en est allé brûler les chapelets
Quand on bat son fils, il n’y a pas d’astuce
Et la Bavaria ne peut servir d’excuse
Si on l'élève sans le toucher que du bout de lanières de cuir
On ne s'étonne pas qu'à 12 ans, il pense à fuir
Et si on lui avoue qu’il n'était pas désiré
Il ne restera qu’un silence à déchirer, une entaille dans la toile cirée
Non, il ne connaît pas le pardon
Car on choisit où on arrive même si jamais d’où nous partons
Tout me touche alors je laisse passer le jour
Entre nos mains. Entre vos cœurs et le mien
Ma peau est douce et la vôtre est sûrement de velours
Mais excusez la pudeur qui me retient
Il grandit donc isolé, pas éduqué mais dressé
Tellement loin du monde qu’il s’y sent oppressé
Alors il dessine et décrit ce que son esprit
Capte des alentours, cherche de la tendresse
Trop tôt, découvre les caresses, les amours épistolaires
Précoce et solitaire, se terre dans son échec scolaire
La Lune comme astre solaire, il se réfugie dans l’art
Car, à la lumière des autres, il voyait moins sa bougie
Jamais il ne dérape. Il évite la thérapie
Adapte la maîtrise de soi apprise au karaté, puis
Frappe la scène par sa répartie
Voilà une chance qu’il ne peut pas rater
Pour mettre son pied au cul du destin
Et résorber les lames logées dans ses intestins
Il cherche à prouver qu’il existe en étant reconnu
Tellement mal dans sa peau qu’il se met chaque soir à nu
Arrive la vie, l’envie de raviver l’enclave
Il se réveille un jour, ravi et de nouveau esclave
Se marie vite comme pour rattraper le temps
Mais, quand le bonheur pointe, une lame l’entrave
L'élue s’avère plus sévère que le passé
Elle est venue amère avec son lot de poisse
Et repart en laissant des draps froissés, de la vaisselle cassée
Et une trace faite au couteau sur son bras
La route est ainsi faite que l’on croise, parfois, deux fois
La même histoire à deux différents endroits
Cela le conforte dans l’idée résignée
Que la distance est utile et toute désignée
Pour préserver le vide autour de chaque individu
Il se dit que, peut-être, l’humain est ainsi conçu:
Chacun son espace. Etriqué. Infini
C’est ainsi que tout finit et que tout continue
Il ne donne plus de nouvelles. Il fait le tour du globe
Avec, dans ses valises, encore un peu de ses phobies
En quête de paix pour redorer son piédestal
Il écrit des cartes postales au passé
Il voudrait s’installer, faire mentir ce qui nous détermine
A reproduire éternellement le schéma comme des termites
Sa mémoire sature de souvenirs aiguisés
Il fait ceinture et paye son calme en petites coupures
Il s’achète une vie d’ascète, presque rigide
Et, dans la privation, trouve le salut sans guide
Jusqu’au soir d’août où il confiera ses doutes
Racontera l’histoire tout entière bien qu’il en coûte
Elle écoutera puis il goûtera ses lèvres
Comprenant alors qu’il importe peu d'être célèbre
Tant qu’une seule sait lui donner de la valeur
Et que si le monde entier est froid, elle lui offre sa chaleur
Je vous effleure seulement
J’aimerais mériter le monde mais lui ne me mérite en rien
Je vous effleure seulement
J’ai la timidité du pin
Songtekstvertaling
Hij geeft geen nieuws meer, maakte de rouw van het vertrek
Hij sneed zijn wortels in stukken om beter elders te groeien.
Hij heeft slecht geprepareerde hematomen aan de ziel, sporen
Op de polsen die hun banden in anonimiteit steken.
Als lichamen vergeten in een massagraf
Hij besloot te redden wat nog gespaard bleef.
Om zichzelf te genezen, reinigde hij elke wond.
Braakte elke beroerte, ging de rozenkrans verbranden.
Als je je zoon slaat, is er geen truc.
En Beieren kan geen excuus zijn.
Als we het optillen zonder het aan te raken alleen vanaf de punt van de lederen riemen
Geen wonder dat hij op z ' n twaalfde wil vluchten.
En als we hem bekennen dat hij niet begeerd werd
Er zal slechts een stilte overblijven om te scheuren, een inkeping in het oliehandje
Nee, Hij kent geen vergeving.
Omdat we kiezen waar we vandaan komen, zelfs als we nooit weggaan.
Alles raakt me dus ik laat de dag voorbijgaan
In onze handen. Tussen jouw hart en de mijne
Mijn huid is zacht en die van jou is zeker van fluweel
Maar sorry voor de bescheidenheid die me tegenhoudt.
Dus hij groeit geïsoleerd, niet opgeleid, maar opgeleid.
Zo ver van de wereld dat hij zich daar onderdrukt voelt.
Hij tekent en beschrijft wat hij denkt.
Vangt de omgeving, zoekt gevoeligheid
Te vroeg, ontdek strelingen, epistolaire liefdes
Vroeg en eenzaam, is geaard in zijn school falen
De maan als een zonnester, hij zoekt zijn toevlucht in de kunst
Want in het licht van anderen zag hij minder van zijn kaars
Hij glijdt nooit. Het voorkomt therapie
Past de aangeleerde zelfcontrole aan karate aan, dan
Raakt het podium door zijn verspreiding
Deze kans mag hij niet missen.
Om zijn voet in de kont van het lot te zetten
En resorb de messen in zijn darmen
Het wil bewijzen dat het bestaat door erkend te worden.
Zo slecht in zijn huid dat hij elke nacht naakt is.
Het leven komt, het verlangen om de enclave te doen herleven
Hij wordt op een dag wakker, verrukt en weer slaaf
Trouwt snel om de tijd in te halen
Maar als geluk wijst, hindert een mes het.
De Uitverkorene blijkt ernstiger te zijn dan het verleden.
Ze was verbitterd door haar houding.
En bladeren met verfrommelde lakens, gebroken borden
En een messteek op zijn arm.
De weg is zo gemaakt dat men kruist, soms, twee keer
Hetzelfde verhaal op twee verschillende plaatsen.
Dit versterkt hem in het afgetreden idee
Dat de afstand nuttig is en alle aangewezen
Om het vacuüm rond elk individu te behouden
Men zegt dat de mens misschien zo verwekt is.:
Elk zijn eigen ruimte. Schraal. Oneindig
Zo eindigt alles en gaat alles verder
Hij geeft geen nieuws meer. Hij gaat de wereld rond.
Met nog meer fobieën in z ' n koffers.
Op zoek naar vrede om zijn voetstuk te herstellen
Hij schrijft ansichtkaarten in het verleden.
Hij wil zich settelen, liegen wat ons bepaalt.
Om voor altijd het patroon zoals termieten te reproduceren
Zijn geheugen is verzadigd met scherpe herinneringen.
Hij sloeg en betaalde zijn kalmte in kleine stukjes.
Hij koopt een leven van asceet, bijna stijf.
En, in armoede, vindt verlossing zonder gids
Tot de avond van augustus, waar hij zijn twijfels bekent
Zal het hele verhaal vertellen hoewel het kost
Ze zal luisteren dan zal hij haar lippen proeven
Dan begrijpen dat het weinig uitmaakt om beroemd te zijn
Zolang er maar één weet hoe het waarde te geven
En dat als de hele wereld koud is, ze hem haar warmte aanbiedt.
Ik raak je alleen maar aan.
Ik zou graag de wereld verdienen, maar hij verdient me helemaal niet.
Ik raak je alleen maar aan.
Ik heb de verlegenheid van de Den