Sweet Wednesday — Crazy That It Rained Again songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Crazy That It Rained Again" van Sweet Wednesday.
Songteksten
A long time ago in the January snow
Where we trudged for hours with no sense of the time
We were younger then, and we were not yet friends
We were just two lost angels bumming rides by the side of the road
Then you came to me like a whirlwind
And the burning asphalt started to bend
I saw Orion had no place to end
So I named it after you instead
I turned twenty four, when you broke into my prison door
And two worlds collided, and life as I once knew it ends
You taught the stars to me
Beneath the shady Sycamore tree
I was ugly then, but you chose me
And showed me the lights of fluorescent beauty
Lost in the rain, our course was like the launching of a space plane
And you showed me the stars in your head that shined like daffodil streets
Maybe we’re plagued in the heart, and letters and words tear us apart
There’s happiness these days, but it still beats the heck out of me
If gravity can pull us apart
And ghosts can travel through our art
The waters weep and the oceans part
By your spotlight silvery moon
You don’t seem to care what people think or say anywhere
You can look a thousand miles in a heart and stare
While the world thinks that we’re buffoons
It don’t seem to go. Don’t seem to know what I used to know
Just searching for the thoughts that I lost on the tip of my mind
And it’s crazy that it rained again
A rabbit squirrel said you were my friend
Is the beginning just a space to the end
Like the line of the shore and the sea?
Don’t get lost in the game
Even when the flame comes
Or if peace could sound like a victory drum
Or if the next driver saw my hitchhiking thumb
Cuz we’re the lost children of the universe
And Life ain’t free, but it still means a lot to me
And maybe someday we’ll learn what it’s all about
Songtekstvertaling
Lang geleden in de Januari sneeuw
Waar we uren hebben rondgereisd zonder enig besef van de tijd.
We waren toen jonger en we waren nog geen vrienden.
We waren gewoon twee verdwaalde engelen die ritten langs de kant van de weg.
Toen kwam je naar me toe als een wervelwind.
En het brandende asfalt begon te buigen
Ik zag dat Orion geen plek had om te eindigen.
Dus heb ik het naar jou vernoemd.
Ik ben 24 geworden, toen je in mijn gevangenisdeur inbrak.
En twee werelden botsten, en het leven zoals ik het ooit kende eindigt
Je hebt me de sterren geleerd.
Onder de schaduwrijke Sycamore boom
Ik was toen lelijk, maar jij koos mij.
En liet me de lichten van fluorescerende schoonheid zien
Verloren in de regen, onze koers was als de lancering van een ruimtevliegtuig
En je liet me de sterren in je hoofd zien die schenen als narcis straten
Misschien worden we geplaagd in het hart, en brieven en woorden verscheuren ons.
Er is tegenwoordig geluk, maar het slaat me nog steeds verrot.
Als de zwaartekracht ons uit elkaar kan trekken
En geesten kunnen reizen door onze kunst
De wateren huilen en de oceanen scheiden
Bij uw spotlight zilveren maan
Het kan je niet schelen wat mensen denken of zeggen.
Je kunt duizend mijl in een hart kijken en staren
Terwijl de wereld denkt dat we idioten zijn
Het lijkt niet te gaan. Ik weet niet wat ik vroeger wist.
Gewoon op zoek naar de gedachten die ik verloor op het puntje van mijn hoofd
En het is gek dat het weer regende.
Een eekhoorn zei dat je mijn vriend was.
Is het begin slechts een ruimte tot het einde
Zoals de lijn van de kust en de zee?
Verdwaal niet in het spel.
Zelfs als de vlam komt
Of als vrede kon klinken als een overwinningstrommel
Of als de volgende chauffeur mijn liftduim zag
Want we zijn de verloren kinderen van het universum.
En het leven is niet gratis, maar het betekent nog steeds veel voor me.
En misschien komen we er ooit achter waar het om gaat.