Swallow The Sun — Empires of Loneliness songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Empires of Loneliness" van Swallow The Sun.
Songteksten
A lonely shape at my door, as death walked in Turned his grey face toward me No eyes, but his stare pierced my soul
No words, but I knew his reasons well
Nothing here for me, just a burden to others
I followed his slow steps, quiet sighs straight into the night
Through these streets of flashing lights
Shapes with eyes like shadows and stares so hollow
Nowhere to go, but lower from here
Deeper, down into the fear and hopelessness
Hell everywhere around me So why would I have anything to lose if I follow?
Through this city of long shadows we walked
This world of empty spuls
Kingdom of fear and hearts so lost, abandoned by the light
Cells of empty shells, filling their insides
With promises of something, anything…
These grey towers around me climbing toward the night sky
Reaching for the clouds like birds so black high above
With their all seeing eyes, the halo o their stares
And these concrete walls
With dim lights that are covered with curtains
And within are lost stairs
Just leading down to the depths of hell
This carnival of everything
Yet we have nothing, but this horror of our existence
Couldn’t find more reasons to pray for a better tomorrow,
All I achieved was just more distance
From my dreams, my hopes and from the light of the morning
That I separated my self from so long ago
So I followed his slow and quiet sighs
To the place I loved most as a child
Where I chased my dreams
And waved to the passing trains, the miracles of life
And here, back on those same tracks
I stand again, being so much less
Now alone holding nothing within
But this empire of loneliness
The low rumbling sound of a train
In the distance, its blinding eye in the dark
Ready to swallow you whole
Left in pieces like my wounded soul
Then from the dark, a small glimmering light did appear
With the trembling wing of a butterfly
It shone a light into my night
A halo of a childish hope, reaching
From somewhere, long since gone
I held my breath and it landed
On my arm and asked
Is there sill anything worth reaching for?
…and my heart said no Any light or goodness in you worth holding on to?
…and my heart said no I closed my eyes, got on my weak knees
And breathed in the dark glow
As her wings turned to ashes, from ashes to a black moth
I heard the sirens and screaming of the iron
… and my heart sill said no So I followed his slow steps and quiet sighs
To the place I loved most as a child
And there, back on those same tracks I stood again
Now alone holding nothing within
But this empire of loneliness
Songtekstvertaling
Een eenzame vorm aan mijn deur, toen de dood binnenkwam, draaide zijn grijze gezicht naar me toe geen ogen, maar zijn blik doorboorde mijn ziel
Geen woorden, maar ik kende zijn redenen goed.
Er is hier niets voor mij, alleen een last voor anderen.
Ik volgde zijn langzame stappen, stille zucht recht in de nacht
Door deze straten van knipperende lichten
Vormen met ogen als schaduwen en zo hol
Je kunt nergens heen, maar lager vanaf hier.
Dieper, in de angst en hopeloosheid
Overal om me heen, dus waarom zou ik iets te verliezen hebben als ik volg?
Door deze stad van lange schaduwen liepen we
Deze wereld van lege spuls
Koninkrijk van angst en harten zo verloren, verlaten door het licht
Cellen van lege schelpen die hun ingewanden vullen
Met beloftes van iets, alles…
Deze grijze torens om me heen klimmen naar de nachtelijke hemel
Reikend naar de wolken als vogels zo zwart hoog boven
Met hun alziende ogen, de halo o hun blikken
En deze betonnen muren
Met dimlichtjes die bedekt zijn met gordijnen
En binnenin zijn verloren trappen.
Gewoon naar de diepte van de hel leiden
Dit carnaval van alles
Maar we hebben niets, behalve deze verschrikking van ons bestaan.
Kon niet meer redenen vinden om te bidden voor een betere morgen,
Alles wat ik bereikte was gewoon meer afstand
Uit mijn dromen, mijn hoop en uit het licht van de ochtend
Dat ik mezelf zo lang geleden gescheiden heb.
Dus ik volgde zijn langzame en stille Zuchten.
Naar de plek waar ik het meest van hield als kind
Waar ik mijn dromen achtervolgde
En zwaaide naar de passerende treinen, de wonderen van het leven
En hier, terug op dezelfde sporen
Ik sta weer, zo veel minder
Nu alleen met niets binnen
Maar dit rijk van eenzaamheid
Het lage gerommel van een trein
In de verte, zijn verblindende oog in het donker
Klaar om je in zijn geheel door te slikken
Achtergelaten in stukken als mijn gewonde ziel
Toen verscheen er vanuit het donker een klein glinsterend licht.
Met de bevende vleugel van een vlinder
Het scheen een licht in mijn nacht
Een halo van een kinderlijke hoop, reiken
Van ergens, lang geleden verdwenen
Ik hield mijn adem in en het landde
Op mijn arm en vroeg
Is er iets wat het waard is om te pakken?
... en mijn hart zei geen licht of goedheid in jou die het waard is om aan vast te houden?
...en mijn hart zei nee ik sloot mijn ogen, ging op mijn zwakke knieën
En ademend in de donkere gloed
Terwijl haar vleugels in as veranderden, uit as naar een zwarte mot.
Ik hoorde de sirenes en geschreeuw van het ijzer.
... en mijn hart zei nee dus volgde ik zijn langzame stappen en stille Zuchten
Naar de plek waar ik het meest van hield als kind
En daar, terug op dezelfde sporen stond ik weer
Nu alleen met niets binnen
Maar dit rijk van eenzaamheid