Светлана Копылова — Баллада о матери songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Баллада о матери" van Светлана Копылова.
Songteksten
Сорок первый — год потерь и страха
Заревом кровавым пламенел.
Двух парней в растерзанных рубахах
Выводили утром на расстрел.
Первым шёл постарше, тёмно-русый,
Всё при нём: и силушка, и стать,
А за ним второй — пацан безусый,
Слишком юный, чтобы умирать.
Ну, а следом, еле поспевая,
Семенила старенькая мать,
О пощаде немца умоляя.
«Найн, — твердил он важно, — растрелять!»
«Нет! — она просила, — пожалейте,
Отмените казнь моих детей,
А взамен меня, меня убейте,
Но в живых оставьте сыновей!»
И ответил офицер ей чинно:
«Ладно, матка, одного спасай.
А другого расстреляем сына.
Кто тебе милее? Выбирай!»
Как в смертельной этой круговерти
Ей сберечь кого-нибудь суметь?
Если первенца спасёт от смерти,
То последыш — обречён на смерть.
Зарыдала мать, запричитала,
Вглядываясь в лица сыновей,
Будто бы и вправду выбирала,
Кто роднее, кто дороже ей?
Взгляд туда-сюда переводила…
О, не пожелаешь и врагу!
Мать своих сынов перекрестила.
И призналась фрицу: «Не могу!»
Ну, а тот стоял, непробиваем,
С наслажденьем нюхая цветы:
«Помни, одного мы убиваем,
А другого — убиваешь ты».
Старший, виновато улыбаясь,
Младшего к груди своей прижал:
«Брат, спасайся, ну, а я останусь, —
Я пожил, а ты не начинал».
Отозвался младший: «Нет, братишка,
Ты спасайся. Что тут выбирать?
У тебя — жена и ребятишки.
Я не жил, — не стоит начинать».
Тут учтиво немец молвил: «Битте, —
Отодвинул плачущую мать,
Отошёл подальше деловито
И махнул перчаткой, — расстрелять!»
Ахнули два выстрела, и птицы
Разлетелись дробно в небеса.
Мать разжала мокрые ресницы,
На детей глядит во все глаза.
А они, обнявшись, как и прежде,
Спят свинцовым беспробудным сном, —
Две кровинки, две её надежды,
Два крыла, пошедшие на слом.
Мать безмолвно сердцем каменеет:
Уж не жить сыночкам, не цвести.
«Дура-матка, — поучает немец, —
Одного могла бы хоть спасти».
А она, баюкая их тихо,
С губ сыновних вытирала кровь…
Вот такой убийственно-великой
Может быть у Матери любовь.
Songtekstvertaling
Eenenveertig-het jaar van verlies en angst
De gloed van bloed flamde.
Twee mannen in gescheurde shirts
Ze werden ' s ochtends neergeschoten.
De eerste was een oudere man met donkerbruin haar.,
Alles: en het hart, en worden,
En dan de tweede, de jongen zonder snor — ,
Te jong om te sterven.
Nou, en dan, nauwelijks bijhouden,
Een oude moeder,
Smekend om het leven van de Duitser.
"Negen,"zei hij steeds," schiet!"
"Nee!"ze smeekte," het spijt me,
Annuleer de executie van mijn kinderen.,
En in plaats van mij, dood me.,
Maar laat je zonen leven!"
En de officier antwoordde haar netjes.:
"Oké, Matka, bewaar er een.
En we zullen de andere zoon neerschieten.
Wie is er aardiger voor je? Kies!"
Als in deze dodelijke wervelwind
Kan ze iemand redden?
Als de eerstgeborene wordt gered van de dood,
Het laatste kind is gedoemd te sterven.
Mijn moeder sobde en jammerde.,
Kijken in de gezichten van zijn zonen,
Alsof ze echt heeft gekozen.,
Wie is vriendelijker, wie is dierbaarder voor haar?
Ze keek heen en weer.…
Je zult de vijand niets wensen.
De moeder van haar zonen maakte het teken van het kruis.
Ik zei tegen Fritz: "ik kan het niet!"
Nou, en dat stond, ondoordringbaar,
Met plezier aan de bloemen snuffelen:
"Onthoud, we doden er een,
En jij doodt de andere."
Senior, glimlachend schuldig.,
Hij hield de jongere tegen zijn borst.:
"Broeder, red jezelf, maar Ik zal blijven, —
Ik leefde en jij begon niet."
De jongste zei:,
Red jezelf. Wat valt er te kiezen?
Je hebt een vrouw en kinderen.
Ik heb niet geleefd — begin niet."
Hier zei de Duitser beleefd: "Bitte, —
Hij duwde de huilende moeder weg.,
Hij is druk verhuisd.
En hij zwaaide met zijn handschoen — "schiet!"
Twee schoten vielen uit, en de vogels
Ze vlogen de lucht in.
Haar moeder opende haar natte wimpers.,
Hij kijkt naar de kinderen met al zijn ogen.
En zij omarmen, zoals vroeger.,
Ze slapen als een roos., —
Twee bloods, twee van haar hoop.,
Twee vleugels die gesloopt werden.
Mijn moeders hart verandert in steen.
Mijn zonen kunnen niet leven, ze kunnen niet bloeien.
"Moeder dwaas", leert de Duitser,
Ik had er tenminste één kunnen redden."
En zij, die ze zachtjes krabt,
Ze veegde het bloed van de lippen van haar zoons.…
Hier is zo ' n moordlustig-geweldig
Misschien heeft de moeder liefde.