Suzanne Vega — Crack in the Wall songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Crack in the Wall" van Suzanne Vega.
Songteksten
A crack appeared inside a wall,
A door sprang up around it.
Each of these so finely drawn
I could not believe I found it.
A wildish wind blew it open wide,
My childish mind followed on outside,
And so I found myself among
My hearts delight surrounded.
A world of wonder lay without,
It was all of nature’s calling.
With field and forest, clouds and sun
Cascades of salt water falling.
Heights and valleys, dark ravines
Ivy thick and wild, deep and thorny scenes,
And yet each thing did love its place
In the lap of all of nature’s sprawling.
And so and so it goes.
I asked the one whose land this was
If I might have a token
To take with me back to the other side
To have and to keep unspoken.
I asked three times and was thrice denied.
I asked again without my pride
And found I’d lost that world I’d lived
Returned as one now broken,
To a crumb, a rag, a withered leaf
In the chilly winds of cold relief
I knew myself as I had been,
As from a dream awoken.
And so and so it goes.
But then… a crack appeared inside a wall
And a door sprang up around it.
Songtekstvertaling
Er verscheen een scheur in een muur.,
Er kwam een deur langs.
Elk van deze zo mooi getekend
Ik kon niet geloven dat ik het gevonden had.
Een wildish wind blies het wijd open,
Mijn kinderachtige geest volgde naar buiten.,
En dus vond ik mezelf tussen
Mijn hart verrukt omringd.
Een wereld van verwondering lag zonder,
Het was de roeping van de natuur.
Met veld en bos, wolken en zon
Watervallen.
Hoogten en valleien, donkere ravijnen
Ivy dikke en wilde, diepe en doornige scènes,
En toch hield elk ding van zijn plaats
In de schoot van de hele natuur.
En zo gaat het.
Ik vroeg aan degene wiens land dit was.
Als ik een teken mag hebben
Om mee terug te nemen naar de andere kant
Om te hebben en onuitgesproken te blijven.
Ik vroeg het drie keer en werd drie keer geweigerd.
Ik vroeg het opnieuw zonder mijn trots.
En vond dat ik die wereld had verloren die ik had geleefd
Teruggekeerd als één nu gebroken,
Tot een kruimel, een doek, een wit blad
In de koude wind van koude verlichting
Ik kende mezelf zoals ik was geweest.,
Uit een droom ontwaakt.
En zo gaat het.
Maar toen verscheen er een scheur in een muur.
En er kwam een deur langs.