Susie Fitzgerald — Frozen Sky songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Frozen Sky" van Susie Fitzgerald.
Songteksten
I was not a young man when I found my truest love
I loved her so completely I left my happy home
Her eyes were like a sunny sky, her voice like air to breathe
Her mind as keen as morning frost on the leaves of autumn trees
For a moment I surrendered to rest easy in the shade
The road rose up to meet us in the life that we had made
Then a darkness grew inside of me that goaded me to stray
I vowed my love forever and then I slipped away
Those words I’d spoken tenderly were easy to repeat
My senses feasted eagerly with others that I’d meet
I threw away the gifts she gave so I’d never feel obliged
I built a wall to hide the truth and thats where love goes to die
With puppet strings I played with her, became a noose around her neck
I betrayed her to the hangman, I made her life a wreck
I fed her poisoned honey, so sweetly to her taste
'Til the woman that I loved so dear was utterly erased
I promised we would marry when my migrant work was done
I made my choices carefully so that day would never come
I cleaved to her with one hand to keep her hanging on
My other hand pushed her away 'til one day she was gone
If I could hold the hands of time before the damage done
When I was her and she was me, our souls and minds were one
We spoke a language of our own, we laughed so easily
It’s a foolish thief who steals the heart already given free
A hundred miles of broken glass I laid for her to tread
A thousand tears ran down her cheek each time I left her bed
A million times I’ve prayed for grace for shooting out the sun
A billion stars in a frozen sky with her name on every one
Songtekstvertaling
Ik was geen jonge man toen ik mijn ware liefde vond.
Ik hield zoveel van haar dat ik mijn gelukkige thuis verliet.
Haar ogen waren als een zonnige lucht, haar stem als lucht om te ademen
Haar geest zo scherp als de ochtendvorst op de bladeren van herfstbomen
Even gaf ik me over om rustig te rusten in de schaduw.
De weg stond op om ons te ontmoeten in het leven dat we hadden gemaakt
Toen groeide er een duisternis in me die me ertoe bracht om af te dwalen.
Ik zwoer mijn liefde voor altijd en toen glipte ik weg
Die woorden die ik teder sprak waren makkelijk te herhalen.
M ' n zintuigen snakken naar anderen die ik zou ontmoeten.
Ik gooide de cadeaus weg, zodat ik me nooit verplicht zou voelen.
Ik bouwde een muur om de waarheid te verbergen en daar gaat de liefde dood
Met marionetten speelde ik met haar, werd een strop om haar nek.
Ik verraadde haar aan de beul, ik maakte haar leven een wrak.
Ik gaf haar vergiftigde honing, zo zoet naar haar smaak
Totdat de vrouw waar ik zo van hield volledig werd gewist.
Ik beloofde dat we zouden trouwen als mijn migrantenwerk klaar was.
Ik maakte mijn keuzes zorgvuldig zodat die dag nooit zou komen.
Ik klampte me aan haar vast met één hand om haar vast te houden.
Mijn andere hand duwde haar weg tot ze op een dag weg was.
Als ik de handen van de tijd kon vasthouden voordat de schade werd aangericht
Toen ik haar was en zij mij was, waren onze zielen en gedachten één.
We spraken onze eigen taal, we lachten zo gemakkelijk.
Het is een dwaze dief die het hart steelt dat al vrij gegeven is.
Honderd mijl gebroken glas heb ik voor haar gelegd.
Duizend tranen liepen over haar wang elke keer dat ik haar bed verliet.
Een miljoen keer heb ik gebeden voor genade om de zon uit te schieten.
Een miljard sterren in een bevroren hemel met haar naam op iedereen