Сурганова и Оркестр — Дождь songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Дождь" van Сурганова и Оркестр.
Songteksten
Есть в дожде откровенье — потаенная нежность и старинная сладость примиренной
дремоты,
Просыпается с ним безыскусная песня и трепещет душа усыпленной природы.
Это землю лобзают поцелуем лазурным, первобытное снова оживает поверье.
Сочетаются Небо и Земля, как впервые и великая кротость разлита в предвечерье.
Роковое томленье по загубленной жизни, неотступную думу: «Все напрасно,
все поздно!»
Или призрак тревожный невозможности утра и страдание плоти, где таится угроза.
В этом сером звучанье пробуждается нежность, небо нашего сердца просияет
глубоко,
Но надежды невольно обращаются в скорби, созерцая погибель этих капель на
стеклах.
Тишине ты лепечешь первобытную песню и листве повторяешь золотое преданье,
А пустынное сердце постигает их горько в безысходной и черной пентаграмме
страданья.
В сердце те же печали, что в дожде просветленном, примиренная скорбь о
несбыточном часе.
Для меня в небесах возникает созвездье, но мешает мне сердце созерцать это
счастье.
Songtekstvertaling
Er is een openbaring in de regen - de verborgen tederheid en oude zoetheid van de verzoende
NAP,
Het kunstloze lied wordt ermee wakker, en de ziel van de verwarde natuur trilt.
Het is de aarde die wordt gekust met een azuurzoen, het oergeloof herleeft weer.
Hemel en aarde worden gecombineerd, zoals voor de eerste keer, en grote zachtmoedigheid wordt uitgegoten in de avond.
Een dodelijk verlangen naar een geruïneerd leven, een hardnekkige gedachte: "alles tevergeefs,
het is te laat!"
Of de verontrustende geest van de onmogelijkheid van de ochtend en het lijden van het vlees, waar de dreiging loert.
In dit grijze geluid ontwaakt tederheid, zal de hemel van ons hart schijnen
diep,
Maar de hoop keert zich onvrijwillig om tot verdriet, denkend aan de vernietiging van deze druppels op de
bril.
Tot de stilte Babbel je een oerlied en tot het gebladerte herhaal je een gouden legende,
En het woestijnhart treft hen bitter in een hopeloos en zwart pentagram
lijden.
In het hart van dezelfde zorgen als in de regen verlicht, verzoend verdriet voor
onmogelijk uur.
Voor mij verschijnt er een sterrenbeeld in de lucht, maar mijn hart weerhoudt me ervan het te overwegen.
geluk.