Such Gold — Backyard songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Backyard" van Such Gold.
Songteksten
Oh what a sight to be seen, I left my wits back up in a tree,
Where I used to climb before I was a teen.
Next to an old woman’s cat and a young man’s dreams
And we’re all waiting for them to fall into our hands.
Will we learn to climb or keep standing at the base, shouting our demands?
And no one is listening yet we scream, let us have our own lives back.
There’s something I’ve been missing and I would love to ask:
Do you ever feel ashamed enough to say,
That this life we live is flying us first class to an early grave?
And do you ever find your own reality above your head swaying in the breeze?
Our voices shake the trunk we stand in front of but it never breaks.
Gravity is holding us down and it’s raising the stakes for me.
And we’re all waiting for our lives to fall back into our hands.
Will we learn to climb or keep standing at the base, singing?
Do you ever feel ashamed enough to say,
That this life we life live is flying us first class to an early grave?
And will I find my own reality right where I want it to be?
We climbed so far,
We got what we came for.
And in the end,
This backyard isn’t mine anymore.
Songtekstvertaling
Oh wat een gezicht om te zien, Ik liet mijn verstand terug in een boom,
Waar ik vroeger klom voordat ik een tiener was.
Naast de kat van een oude vrouw en de dromen van een jonge man
En we wachten allemaal tot ze in onze handen vallen.
Leren we klimmen of blijven we onze eisen roepen?
En niemand luistert nog we schreeuwen, laat ons ons eigen leven terug hebben.
Er is iets wat ik gemist heb en ik zou het graag willen vragen.:
Schaam je je ooit genoeg om te zeggen:,
Dat dit leven ons eerste klas naar een vroeg graf vliegt?
En vind je ooit je eigen realiteit boven je hoofd die in de wind waait?
Onze stemmen schudden de kofferbak waar we voor staan, maar het breekt nooit.
De zwaartekracht houdt ons tegen en het verhoogt de inzet voor mij.
En we wachten allemaal tot ons leven weer in onze handen valt.
Leren we klimmen of blijven we zingen?
Schaam je je ooit genoeg om te zeggen:,
Dat dit leven dat we leven ons eerste klas naar een vroeg graf vliegt?
En zal ik mijn eigen realiteit vinden precies waar ik wil dat het is?
We klommen zo ver,
We hebben waar we voor kwamen.
En uiteindelijk,
Deze achtertuin is niet meer van mij.