Steve Goodman — The Dutchman songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Dutchman" van Steve Goodman.
Songteksten
The Dutchman’s not the kind of man
To keep his thumb jammed in the dam
That holds his dreams in,
But that’s a secret that only Margaret knows.
When Amsterdam is golden in the morning,
Margaret brings him breakfast,
She believes him.
He thinks the tulips bloom beneath the snow.
He’s mad as he can be, but Margaret only sees that sometimes,
Sometimes she sees her unborn children in his eyes.
Let us go to the banks of the ocean
Where the walls rise above the Zuider Zee.
Long ago, I used to be a young man
But dear Margaret remembers that for me.
The Dutchman still wears wooden shoes,
His cap and coat are patched with the love
That Margaret sewed there.
Sometimes he thinks he’s still in Rotterdam.
He watches the tug-boats down canals
And calls out to them when he thinks he knows the Captain.
Till Margaret comes
To take him home again
Through unforgiving streets that trip him, though she holds his arm,
Sometimes he thinks he’s alone and he calls her name.
Let us go to the banks of the ocean
Where the walls rise above the Zuiderzee.
Long ago, I used to be a young man
But dear Margaret remembers that for me.
The windmills whirl the winter in She winds his muffler tighter
And they sit in the kitchen.
Some tea with whiskey keeps away the dew.
He sees her for a moment, calls her name,
She makes his bed up singing some old love song,
She learned it when the tune was very new.
He hums a line or two, they hum together in the dark.
The Dutchman falls asleep and Margaret blows the candle out.
Let us go to the banks of the ocean
Where the walls rise above the Zuiderzee.
Long ago, I used to be a young man
But dear Margaret remembers that for me.
Songtekstvertaling
De Hollander is niet het soort man.
Om zijn duim in de dam te houden.
Dat houdt zijn dromen in,
Maar dat is een geheim dat alleen Margaret Weet.
Als Amsterdam ' s morgens goud is,
Margaret brengt hem ontbijt.,
Ze gelooft hem.
Hij denkt dat de tulpen bloeien onder de sneeuw.
Hij is gek als hij kan zijn, maar Margaret ziet dat alleen soms,
Soms ziet ze haar ongeboren kinderen in zijn ogen.
Laten we naar de oevers van de oceaan gaan.
Waar de muren boven de Zuiderzee uitstijgen.
Lang geleden, was ik een jonge man.
Maar lieve Margaret herinnert zich dat voor mij.
De Nederlander draagt nog steeds houten schoenen.,
Zijn pet en jas zijn verbonden met de liefde
Die Margaret daar naaide.
Soms denkt hij dat hij nog in Rotterdam is.
Hij kijkt naar de sleepboten.
En roept ze als hij denkt dat hij de kapitein kent.
Tot Margaret komt
Om hem weer mee naar huis te nemen.
Door meedogenloze straten die hem raken, al houdt ze zijn arm vast. ,
Soms denkt hij dat hij alleen is en roept hij haar naam.
Laten we naar de oevers van de oceaan gaan.
Waar de muren boven de Zuiderzee uitstijgen.
Lang geleden, was ik een jonge man.
Maar lieve Margaret herinnert zich dat voor mij.
De Windmolens whirl the winter in She windt zijn uitlaat strakker
En ze zitten in de keuken.
Thee met whisky houdt de dauw weg.
Hij ziet haar voor een moment, roept haar naam,
Ze maakt zijn bed op en zingt een oud liefdeslied,
Ze leerde het toen de melodie heel nieuw was.
Hij neuriet een paar lijnen, ze neuriën samen in het donker.
De Hollander valt in slaap en Margaret blaast de kaars uit.
Laten we naar de oevers van de oceaan gaan.
Waar de muren boven de Zuiderzee uitstijgen.
Lang geleden, was ik een jonge man.
Maar lieve Margaret herinnert zich dat voor mij.