Stadio — Poi ti lascierò dormire songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Poi ti lascierò dormire" van Stadio.
Songteksten
Ho consumato gli occhi su quella tua fotografia
so che ti si può sfiorare mai afferrare
in quest’angolo di paradiso
sei così perfetta che ho paura di sfiorarti
e sono pronto a perdere ma non a perderti
e se l’amare è una colpa mi costituirò
noi saremo sempre quella canzone
quando mi avrai dimenticato io ti ricorderò
E ti prendi il cuore
capelli di medusa avvolgono il mio viso stanco
le parole sono lame e lacrime dal cielo
siamo due bambini che giocano e poi si rincorrono
tra ghiaia ed asfalto sull’erba di Marzo noi mai così felici
Ho maledetto i giorni… quando non arrivavi mai
rinchiuso in un oblio che io non sentivo mio
sfioro la curva il profilo dell’ombra sul muro
non sono sicuro che sia tutto vero
per giunta non posso chiamarti amore
E mi invadi gli occhi
sei fiume in piena e rompi gli argini
e allora mi incanto, rallento un momento
mi chiedo se domani sarà ancora uguale
stretta sui miei polsi nel buio tanta luce può accecare
ma un attimo ancora, risvegliami ancora
e poi ti lascerò dormire
e poi ti lascerò dormire
e poi ti lascerò dormire.
(Grazie a Caterina per questo testo)
Songtekstvertaling
Ik heb mijn ogen besteed aan die foto van jou.
Ik weet dat je kunt aanraken je pakt nooit
in deze hoek van het paradijs
je bent zo perfect. ik durf je niet aan te raken.
en ik ben klaar om te verliezen, maar niet om jou te verliezen.
en als liefde een fout is, zal ik mezelf aangeven.
we zullen altijd dat liedje zijn
als je me vergeet, herinner ik je eraan.
En je neemt je hart
kwallen haar wikkelen mijn vermoeide gezicht
woorden zijn messen en tranen uit de hemel.
we zijn twee kinderen die spelen en dan achter elkaar aanzitten.
tussen grind en asfalt op het gras van Maart zijn we nog nooit zo gelukkig geweest
Ik vervloekte de dagen ... toen je nooit kwam
opgesloten in een vergetelheid die ik niet voelde.
Ik raak de bocht aan het schaduwprofiel op de muur
Ik weet niet of het allemaal waar is.
trouwens, ik kan je geen liefde noemen.
En je dringt mijn ogen binnen
je bent rivier in volle en breek de dijk
en Dan ben ik betoverd, ik vertraag even.
Ik vraag me af of morgen nog hetzelfde zal zijn.
hou mijn polsen vast in het donker zoveel licht kan blind zijn
maar nog één moment, maak me weer wakker.
en dan laat ik je slapen.
en dan laat ik je slapen.
en dan laat ik je slapen.
(Dank aan Catherine voor deze tekst)