Stadio — L'Amore È Volubile songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "L'Amore È Volubile" van Stadio.
Songteksten
Si è spenta la fiamma che ardeva per te
La pioggia ha confuso anche le lacrime
E l' indifferenza si mescola già con l' oblio
Il senso di tutto poi cambia lo sai
E il vento più forte si placa anche lui
Soltanto il ricordo dal niente riaffiora ogni tanto…
La polvere aumenta un po' tutti i giorni
E il quadro sbiadisce confonde i contorni
Il tempo che passa poi stempera anche i colori
Gli odori svaniscono ed anche l' amore
Non trova la strada non ha più il tuo nome
Rimane soltanto quel senso di cose perdute
Che non tornano più, che non contano più
Volevo salvarti, salvarti da me
E da quell' idea di malinconoia
Che porta a vedere le cose in un modo un po' strano
Ma tu mi volevi soltanto per te
Io che non so neanche bene cos' è che voglio davvero
Perchè in fondo sono volubile…
La polvere aumenta aumenta un po' tutti i giorni
E il quadro sbiadisce confonde i contorni
Il tempo che passa stempera anche i rancori
Gli odori svaniscono ed anche i sapori
I baci e gli slanci non hanno più ardore
Mi viene il sospetto che anche l' amore è volubile
Non meno di noi, un po' come noi, non meno di noi
La polvere aumenta un po' tutti i giorni
E il quadro sbiadisce confonde i contorni
Il tempo che passa poi stempera anche i dolori
I fiori appassiscono ed oggi l' amore
Non trova la forza non ha più il tuo odore
Rimane soltanto quel suono di dolci parole
Che non sento da un po', che non sento da un po'
Non sento da un po'
Che non sento
Songtekstvertaling
De vlam die voor je brandde, is weg.
De regen verwarde zelfs de tranen
En onverschilligheid is al vermengd met vergetelheid
Het gevoel van alles verandert dan.
En de sterkste wind zakt ook
Alleen het geheugen van niets verschijnt van tijd tot tijd.…
Het poeder neemt elke dag een beetje toe.
En het beeld vervaagt de contouren
De tijd die dan voorbij gaat verwarmt ook de kleuren
Geuren vervagen en zelfs liefde
Hij kan je naam niet meer vinden.
Er blijft alleen dat gevoel van verloren dingen
Dat doet er niet meer toe.
Ik wilde je redden, je van mij redden.
En van dat idee van melancholie
Wat leidt tot het zien van dingen op een enigszins vreemde manier
Maar je wilde me alleen voor jezelf.
Ik weet niet eens wat ik echt wil.
Want diep van binnen ben ik wispelturig…
Het poeder neemt elke dag een beetje toe
En het beeld vervaagt de contouren
Het verstrijken van de tijd verwarmt ook de wrok
Geuren vervagen en smaken zelfs
Kussen en sletten hebben geen Passie meer.
Ik vermoed dat zelfs liefde wispelturig is.
Niet minder dan wij, een beetje zoals wij, niet minder dan wij.
Het poeder neemt elke dag een beetje toe.
En het beeld vervaagt de contouren
De tijd die voorbij gaat, verlicht ook de pijn.
Bloemen verwelken en vandaag liefde
Hij kan de kracht niet meer vinden. hij kan je niet meer ruiken.
Alleen dat geluid van zoete woorden blijft over.
Dat heb ik al een tijdje niet meer gehoord.
Ik heb het al een tijdje niet gehoord.
Dat ik niet voel