Soulfallen — Third Day of the Eclipse songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Third Day of the Eclipse" van Soulfallen.
Songteksten
On that eve the rain fell like knives
As clouds of dark condensed above her
Yet in bliss unaware, they loved without care
Not knowing this night would devour the other
By morn' she was drawn to silence
As ignorance now flamed inside her
A mind lost in these acts of violence
Within walls of cold white that surround her
Falling walls of cold night that now bound her…
So steal a line, recite a verse
From the poet’s play, but none could heal her from her curse
Like a helpless child, she was held at bay
For she wished to leave but the world stood in her way
To her comfort then came the rain
Playing a tune against her window
But in death unaware, her mind was not there
But halfway to a world she now craved to go…
In dreams awake she prayed for release
If only this scarred heart could finally cease
Enough nightmares (for a lifetime) she had now seen…
And no hope is born from this eclipse
For the world will remain as cold as it is,
Cold as it’s always been…
And I stole a line, but she could not hear,
The voice of her love nor the end drawing near…
«Follow me»
Spake the crow
In tongues of old
And she followed him
And on the dawn of the third day
She left behind this world of grey
And even the rain froze to mourn as she slipped away…
«So fragile is our slumber
Awakened only by death’s cold gleam
For what are we but dreamers
On the sharp end of a broken dream…»
Songtekstvertaling
Op die avond viel de regen als messen.
Als donkere wolken boven haar
Maar in gelukzaligheid beminden zij zonder zorg.
Het niet weten van deze nacht zou de ander verslinden.
'S morgens werd ze tot stilte aangetrokken.
Terwijl onwetendheid nu in haar vlamde.
Een geest verloren in deze daden van geweld
Binnen muren van koud wit die haar omringen
Vallende muren van koude nacht die haar nu vastbinden…
Dus steel een regel, lees een vers voor
Van het toneelstuk van de dichter, maar niemand kon haar genezen van haar vloek.
Als een hulpeloos kind werd ze op afstand gehouden.
Want ze wilde weg, maar de wereld stond haar in de weg.
Toen kwam de regen.
Een deuntje spelen tegen haar raam
Maar in de dood was haar geest er niet.
Maar halverwege naar een wereld waar ze nu naar hunkerde om te gaan…
In dromen wakker Bad ze voor bevrijding
Kon dit hart maar eindelijk ophouden.
Genoeg nachtmerries (voor een leven) ze had nu gezien…
En geen hoop wordt geboren uit deze eclips
Want de wereld zal zo koud blijven als het is,
Zo koud als het altijd is geweest…
En ik stal een lijn, maar ze kon niet horen,
De stem van haar liefde of het einde nadert…
"Volg mij»
Spake the crow
In tongen van oud
En ze volgde hem.
En op de dageraad van de derde dag
Ze liet deze grijze wereld achter.
En zelfs de regen bevroor om te rouwen terwijl ze weg glipte.…
"Zo breekbaar is onze slaap
Alleen gewekt door de koude glans van de dood
Want wat zijn wij dan dromers
Aan het scherpe einde van een gebroken droom…»