Sopor Aeternus & The Ensemble Of Shadows — Les Fleurs du Mal songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les Fleurs du Mal" van Sopor Aeternus & The Ensemble Of Shadows.
Songteksten
Oh, I the wetly weak claw
led by his strong warm paw
walking the forbidden path
through high uncut summer grass
while hunters nose dive
membranes servants to their flight
were buzzing all around our heads
black parasol, balance and shades
Those little bells on my fool’s cap
all witness to my sad defect
crowning my pale seriousness
in most ridiculous distress
The smile on his weather-tanned face
his white teeth somewhat out of place
the gentle roughness of his hands
dark soil staining his fingernails
Ushered into the forest’s hold
I’m folding up my parasol
heralding fears of deprivation
in answer to my hesitation
he’s parting the branches as we move
I dare a smile in shy excuse
Oh does he know the ghosts I drag
the dreadful ending I expect?
The boyish hand of this olden maid
hints secrets, guarded by her face
Does your world know my shadow’s near,
the loop of time I always fear?
The fact that I carelessly stepped
into my very own, dark trap?
You stride, I’m glancing at your belt
should I miss any of the things I never felt?
The shaking hand of this olden maid
instead waters the flowers
on her ancient grave.
Songtekstvertaling
Oh, I The wetly weak claw
geleid door zijn sterke warme poot
het verboden pad bewandelen
door hoog ongesneden zomergras
terwijl jagers neus duiken
membranen bedienden op hun vlucht
we zoemden rond onze hoofden.
zwarte parasol, evenwicht en tinten
Die kleine belletjes op de pet van mijn dwaas
allen getuige van mijn droevige gebrek
bekroning mijn bleke ernst
in de meest belachelijke nood
De glimlach op zijn gebruinde gezicht
zijn witte tanden zijn niet op zijn plaats.
de zachte ruwheid van zijn handen
donkere grond kleurt zijn vingernagels.
Het bos in geleid
Ik vouw mijn parasol op.
angst voor ontberingen aanwakkeren
in antwoord op mijn aarzeling
hij verlaat de takken terwijl we bewegen.
Ik durf te glimlachen in een verlegen excuus.
Kent hij de geesten die ik Sleep?
het vreselijke einde dat ik verwacht?
De jongenshand van deze oude meid
hints geheimen, bewaakt door haar gezicht
Weet jouw wereld dat mijn schaduw dichtbij is?,
de tijdlus waar ik altijd bang voor Ben?
Het feit dat ik onzorgvuldig stapte
in mijn eigen, donkere val?
Jij stapt, ik kijk naar je riem.
moet ik iets missen wat ik nooit heb gevoeld?
De hand schudden van deze oude meid
in plaats daarvan watert de bloemen
op haar oude graf.