Sopor Aeternus & The Ensemble Of Shadows — Consolatrix Has Left The Building songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Consolatrix Has Left The Building" van Sopor Aeternus & The Ensemble Of Shadows.
Songteksten
Strolling all alone… across the ancient cemetery…-
tell me, isn’t everything here… of a timeless green?!
I see that several visitors are also gathered here,
having an idle, little saunter on the old graveyard…
just like me.
I keep a candle burning for myself, so I won’t feel all
alone;
we should have done so, but we never celebrated
anything here at all.
A leaden weariness creeps viscously like syrup down the
hills,
felling everybody… as it crawls upon the
monuments…-
only I escape its power, for the moment seem immune;
yet, two elderly ladies, guarding the right, the future
tomb
are scolding me, so filled with anger, filled with envy
and disdain:
«The dead are furious with you!
as you’re wasting your precious time!»
Now there are faces in the carpet, there are people
living in the walls;
I hear the dead are calling: «sadness lies in wait in the hours before dawn!»
These moments, fleeting as they are, they testify to us they are the silent witnesses of a season about to pass;
I cannot but admit, carelessly ignoring life’s
finiteness,
that I am filled with fear and worry… and so much
shame because of this.
Well, everything I see, yes all the images are blurred,
it’s hard to guess the future in the short-sighted
world.
How should this simple handicap be lightly well
ignored,
considering the dreadful blindness with which I have
been born.
We should have done so, but we never celebrated
anything here at all;
I hear the dead are calling: «sadness lies in wait in the darkest hours…
… right before the dawn!»
Songtekstvertaling
Helemaal alleen wandelen ... over de oude begraafplaats…-
zeg eens, is hier niet alles... van een tijdloos groen?!
Ik zie dat hier ook meerdere bezoekers aanwezig zijn.,
een luie wandeling maken op het oude kerkhof.…
net als ik.
Ik laat een kaars branden voor mezelf, dus Ik zal niet alles voelen
alleen;
dat hadden we moeten doen, maar we hebben het nooit gevierd.
alles hier.
Een gele vermoeidheid kruipt stroperig als stroop door de
Hills,
iedereen omhakken ... als het op de
monument…-
alleen ik ontkom aan zijn kracht, voor het moment lijkt immuun;
toch, twee oudere dames, die de rechter bewaken, de toekomst
graf
ze schelden me uit, zo vol van woede, gevuld met afgunst.
en minachting:
"De doden zijn woedend op je!
je verspilt je kostbare tijd.»
Nu zijn er gezichten in het tapijt, er zijn mensen
leven in de muren;
Ik hoor dat de doden roepen: "verdriet ligt te wachten in de uren voor zonsopgang!»
Deze momenten, hoe vluchtig ze ook zijn, getuigen ons. ze zijn de stille getuigen van een seizoen dat voorbij gaat.;
Ik kan niet anders dan toegeven, zonder achteloos het leven te negeren
eindigheid,
dat ik vervuld ben van angst en zorgen... en zo veel
schaam je hiervoor.
Nou, alles wat ik zie, ja alle beelden zijn wazig,
het is moeilijk om de toekomst te raden in de kortzichtige
wereld.
Hoe moet deze eenvoudige handicap licht goed zijn?
negeren,
gezien de vreselijke blindheid waarmee ik
geboren.
Dat hadden we moeten doen, maar we hebben het nooit gevierd.
wat dan ook.;
Ik hoor dat de doden roepen: "verdriet ligt op de loer in de donkerste uren…
... vlak voor de dageraad!»