Sonya Kitchell — Train songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Train" van Sonya Kitchell.
Songteksten
I’ve just taken a seat on the train
I walked through busy streets down a shadowy lane
I just bought my ticket for the ride
There’s no turning back now, no matter what I decide
Steel body moves fast, hinges pounding against the ground
I sink into my seat and I pray for it to speed up While I wish it would slow down
My body quivers with anticipation for what lies ahead
Wood is thrown onto the fire that cries out to be fed
Mist shrouds the dawn, so ahead I cannot see
The train it moves ever forward into the misty sea
There’s so many faces
But most of the time I feel so alone
There’s so many places
Will I ever stop and know my own home
I know I’m gonna get there
But I’m not sure when
Nor do I know where I’m going
So I won’t pretend
I cannot see beyond the horizon
Nor around the bend
The train it moves ever forward
Without a seeming end
Out of one window, I saw rain
I looked through the other, and I felt the warm suns rays
The wind, it gently blew across my weary shoulder
And time whispered in my ear
«Child, you’re just gonna keep getting older»
But I’ve done nothing more
Than take a seat on this here, train
Yet my life turned upside down and only
Only the little things remain
Songtekstvertaling
Ik heb net in de trein gezeten.
Ik liep door drukke straten in een schaduwrijke straat
Ik heb net mijn ticket voor de rit gekocht.
Er is nu geen weg terug, wat ik ook beslis.
Stalen lichaam beweegt snel, scharnieren slaan tegen de grond
Ik zink in mijn stoel en ik bid dat het sneller gaat terwijl ik wil dat het langzamer gaat
Mijn lichaam beeft van verwachting voor wat er voor ons ligt.
Hout wordt op het vuur gegooid dat schreeuwt om gevoed te worden.
Mist verhult de dageraad, dus ik zie niets.
De trein die hij naar voren beweegt in de mistige zee
Er zijn zoveel gezichten.
Maar meestal voel ik me zo alleen.
Er zijn zoveel plaatsen.
Zal ik ooit stoppen en mijn eigen huis kennen
Ik weet dat ik er zal komen.
Maar ik weet niet wanneer.
Ik weet ook niet waar ik heen ga.
Dus Ik zal niet doen alsof
Ik kan niet verder kijken dan de horizon.
Noch om de bocht
De trein die hij voortzet
Zonder een schijnend einde
Uit een raam zag ik regen.
Ik keek door de andere, en ik voelde de warme zonnestralen
De wind blies zachtjes over mijn vermoeide schouder.
En de tijd fluisterde in mijn oor
"Kind, je wordt gewoon ouder»
Maar ik heb niets meer gedaan.
Dan neem een stoel op deze hier, trein
Maar m 'n leven stond op z' n kop.
Alleen de kleine dingen blijven over.