Soledad — Nunca Me Fui (De Chiquita) songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Nunca Me Fui (De Chiquita)" van Soledad.
Songteksten
De chiquita me veía donde me perdí
En Alem y San Lorenzo donde yo crecí
Con botitas amarillas en la esquina inundación
Pero esa lluvia, no me mojó
Casita de rejas blancas, frente aún sin terminar
En verano la ventana abría de para en par
Por las noches la llorona que me hacía dormir mal
Pero ese miedo, ya no es igual
Y al llegar diciembre
Ese miedo se escondía en la ilusión
Mirando al cielo
Esperando que bajara el niño Dios
Son cosas que llevo siempre en cada canción
Y nunca me fui
Donde miro está mi pueblo y es así
Como olvidar, si esa niña todavía sigue en mi
Nunca me fui, si el cariño de esta gente sigue aquí
Soy lo que soy, siempre guardo lo que fui
Y mamá que me compraba la ropa mayor
Para que me dure mucho, para que me enoje yo
Su peinado en mi cabeza, achinándome los ojos
No vaya a ser, que agarre piojos
En invierno ir a la escuela me costaba más
En el auto de mi viejo que tardaba en arrancar
Muy prolijo el guardapolvo
Sin monedas el bolsillo
A mí el recreo, me daba igual
Y al final de clase
El olvido de mis viejos y caminar
De vuelta a casa
Con el portafolio lleno, sin llorar
Recuerdos que no se olvidan, que siempre están
Y nunca me fui…
Los domingos en el campo y era pura libertad
La sonrisa de mi abuela y toda su complicidad
El olor a mandarina y la cañita de pescar
Volver pensando
Llena de barro, que cuento inventar
Y nunca me fui…
…Y como olvidar
Que en Alem y San Lorenzo iba empezar
Este camino que aún no escribe su final
Songtekstvertaling
Toen ik een kind was, kon ik zien waar ik verdwaalde.
In Alem en San Lorenzo waar ik opgroeide
Met gele schoentjes in de Flood corner
Maar die regen heeft me niet nat gemaakt.
Klein huis met witte bars, front nog niet af
In de zomer opende het raam van tot en met
'S nachts het huilende meisje dat me slecht liet slapen
Maar die angst is niet meer hetzelfde.
En als December aankomt
Die angst was verborgen in de illusie
Kijkend naar de hemel
Wachtend tot het God kind naar beneden komt
Dit zijn dingen die ik altijd draag in elk liedje.
En ik ben nooit weggegaan.
Waar ik kijk is mijn volk en het is als dit
Hoe te vergeten, als dat meisje nog in mijn
Ik ben nooit weggegaan, als de liefde van deze mensen er nog is.
Ik ben wat ik ben, ik hou altijd wat ik was
En Mam kocht de oude kleren voor me.
Om me te laten verlangen, om me boos te maken
Zijn haar op mijn hoofd, buigend mijn ogen
Het zal niet zo zijn, dat ik luizen pak.
In de winter, kost naar school gaan me meer.
In de auto van mijn vader dat duurde een tijdje om te starten
Zeer netjes de stofbedekking
Geen munten in je zak.
Ik geef niet om recreatie.
En aan het einde van de les
Mijn oude vergeten en lopen
Terug naar huis
Met de portfolio vol, zonder te huilen
Herinneringen die niet vergeten zijn, die altijd
En ik ben nooit weggegaan.…
Op zondag op het platteland en het was pure vrijheid
Mijn oma ' s glimlach en al haar medeplichtigheid
De geur van mandarijn en visstaafje
Terugdenken
Vol met modder, die ik van plan ben uit te vinden
En ik ben nooit weggegaan.…
... En hoe te vergeten
Dat in Alem en San Lorenzo zou beginnen
Dit pad dat nog steeds zijn einde niet schrijft