Соль Земли — Развёртывая рассвет songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Развёртывая рассвет" van Соль Земли.
Songteksten
В самый темный час, тот, что перед рассветом,
В лунном гетто, где каждый рэпер и поэт,
Абоненты недоступны, звонки преступны,
На посту я поклоняюсь твоему кресту, владыка.
Что есть я перед твоим ликом?
Пылинка, улитка на склоне горы великой.
Моя религия, моя реликвия, книга книг,
Наполняющий любовью мои дни родник.
Мы одни, город тих, но в небосводе
Энергия восхода, встает, поет природа.
Полифония перехода из ночи в день
И солнце нам укажет тень от наших тел и дел.
А луч летел сквозь лето, скорость света,
Ты неодетая, ногами плавила паркет.
Ловила плед, упорно покидавший плечи,
Застенчиво шептала мне, «До вечера, до встречи».
Это дар речи, от избытка сердца говорят уста.
Я и сам устал спать где-то по поездам
И по звездам править путь, греясь костром под мостом.
Скоро Подмосковье, у меня есть дом.
У меня есть то чем я готов делиться с ближним
И не лишним, а последним, следом за всевышним.
Мы все вышли из подъездов слушая рэпчину.
Знаешь в чем причина? Наш Бог мужчина
Православие. Предстояние. Трезвение.
Я знаю эти здания в поре цветения
Ты держишь город на ладони, как макет,
И все гнилое тонет развертывая рассвет.
Проходит время и я уже не верю,
Что когда-то пьяный спал у нее под дверью.
Я не сатир и потому не бегаю за нимфами
Все позади и не рисуйте сукам нимбы.
Найти бы эту грань. Не прогибайся, но не рань.
Быть верным наверно это мой рай.
С тобою мы прошли километры бед, проплыли море горя
Моя победа, моя Виктория.
Траектория движения небесных тел,
Напряжение горизонта, водораздел.
В зелени растений вплетены святые письмена.
Семена ждут влаги, младенцев ждут имена.
И на соборе Святой Софии крест виден Византии,
Города вина и винограда, изобилие.
Позови меня и я пойду к седым горам,
Там, где к своим стадам выходит старый Авраам.
Вершина Арарата, Ноев ковчег
И у подножия Карпат костры, еда, ночлег.
Но каждый человек идет к Богу или за Ним.
Сион, сторожевая башня, Иерусалим.
И все океаны там впадают в Иордан
И никогда мне не ходить по этим городам.
Да, но даже местные знают эти слова красивые
О том что даже Царствие Небесное берется силой.
Православие. Предстояние. Трезвение.
Я знаю эти здания в поре цветения.
Ты держишь город на ладони, как макет,
И все гнилое тонет развертывая рассвет.
Songtekstvertaling
In het donkerste uur, de ene voor de dageraad,
In het getto van de maan, waar elke rapper en dichter,
Bellers zijn niet beschikbaar, bellers zijn crimineel. ,
Op mijn post aanbid ik uw kruis, mijn Heer.
Wat ik voor je gezicht heb?
Een stofje, een slak op de helling van de Velikaya.
Mijn godsdienst, mijn relikwie, het boek der boeken,
Een lente die mijn dagen vult met liefde.
We zijn alleen, de stad is rustig, maar in de lucht
De energie van de zonsopgang, stijgt op, de natuur zingt.
Polyfonie van de overgang van nacht naar dag
En de zon zal ons de schaduw tonen van onze lichamen en daden.
En de straal vloog door de zomer, de snelheid van het licht,
Je was naakt, de vloer aan het smelten met je voeten.
Ik ving de deken die koppig mijn schouders achterliet.,
Shyly fluisterde tegen me: "tot vanavond, tot later."
Dit is de gave van de spraak, uit de overmaat van het hart spreekt de mond.
Ik ben het zat om ergens in de trein te slapen.
En bij de sterren om over de weg te heersen, koesterend in het vuur onder de brug.
Binnenkort in Moskou heb ik een huis.
Ik heb iets dat ik met anderen wil delen.
En niet overbodig, maar de laatste, die de Almachtige volgt.
We kwamen allemaal uit de ingangen en luisterden naar rapmuziek.
Weet je wat de reden is? Onze God is een man.
Orthodoxie. Opmaat. Trezvenie.
Ik ken deze gebouwen in hun bloei.
Je houdt de stad in de palm van je hand als een model,
En alles wat rot is ontvouwt de dageraad.
De tijd gaat voorbij en ik geloof het niet meer.,
Dat een dronkaard ooit onder haar deur sliep.
Ik ben geen Sater, dus ik ren niet achter nimfen aan.
Alles ligt achter je en teken geen halo ' s voor teven.
Ik zou die lijn moeten vinden. Buig niet, maar raak niet gewond.
Om waar te zijn denk ik dat dit mijn paradijs is.
Met jou zijn we kilometers van problemen gepasseerd, voeren de zee van verdriet
Mijn overwinning, mijn Victoria.
Baan van hemellichamen,
De spanning van de horizon, een waterscheiding.
Heilige geschriften zijn geweven in het groen van planten.
Zaden wachten op vocht, baby ' s wachten op namen.
En op de Kathedraal van Hagia Sophia is het kruis zichtbaar voor Byzantium,
Steden van wijn en druiven, overvloed.
Bel me en ik ga naar de Grijze Bergen.,
Daar komt de oude Abraham tot zijn kudde.
Top van Ararat, ark Van Noach
En aan de voet van de Karpaten vreugdevuren, voedsel, ' s nachts.
Maar iedereen praat met God of voor hem.
Zion, de watchtower, Jeruzalem.
En alle oceanen stromen naar de Jordaan.
En ik zal nooit naar deze steden gaan.
Ja, maar zelfs de lokale bevolking kent deze woorden.
Dat zelfs het koninkrijk des hemels met geweld wordt ingenomen.
Orthodoxie. Opmaat. Trezvenie.
Ik ken deze gebouwen in hun bloei.
Je houdt de stad in de palm van je hand als een model,
En alles wat rot is ontvouwt de dageraad.