Skunkhour — Up To Our Necks In It songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Up To Our Necks In It" van Skunkhour.
Songteksten
Broken free… almost
Prettier than that butterfly i watch you head off through this night sky
The thought of you lingers like the smoke that’s drifting from my fingers
While I sit, i see, there’s a tree outside my room
My face reflected in the pain of this moon
Outside the cold rain cleanses my soul
Whole, the distance between the rooms of my thoughts of us all
Sitting in that room sometimes i get to thinking about myself
Love, where does it come from?
For days on end i would plead to the moon
Where can i find someone to strip my flesh back bare to where the word begins
Strip my flesh back bare to the wind that violates my skin
Washing away, under the sun, I vanish in the street heat
Melting on tar, lost in a wave of cut-throat urban values
Looking for some, getting too few, breathing fumes and pipe-dreams
Sliding, Holding…
We’re up to our necks in it
We’re up to our necks in it
Walking the streets of this big shitty gritty city
On a day when i feel like I’m living too close to the big electric light bulb
in the sky
Shy, the rats with wings mingle about my feet
When i come to meet a man, a forsaken man
He is alone, he has no home, no family here
No brother, no mother, no sister, no other
He cries to me, he is tired
Where does he send his message?
To what, to whom, to why, to where does he send it?
What force is going to mend it?
If we wished we could help this man and our backs would not break
But hypocrisy only leaves us constantly bended
He wishes to end it
The progress that eats the soul of the past
Demolished, lost and rebuilt
Dehumanised, regimented
When nine-to-five's the doctrine
Give me the sky red behind the grey
Buildings framed in a sunset
I’m Sliding, holding x2
We’re up to our necks in it
We’re up to our necks in it
Songtekstvertaling
Bevrijd... bijna
Mooier dan die vlinder. ik zie je door deze nachtelijke lucht vliegen.
De gedachte aan jou blijft hangen als de rook die uit mijn vingers drijft
Terwijl ik zit, zie ik een boom buiten mijn kamer.
Mijn gezicht weerspiegelde in de pijn van deze maan
Buiten de koude regen reinigt mijn ziel
Heel, de afstand tussen de kamers van mijn gedachten van ons allemaal
In die kamer zit ik soms aan mezelf te denken.
Waar komt het vandaan?
Dagenlang pleit ik voor de maan.
Waar Kan ik iemand vinden om mijn vlees naakt te strippen tot waar het woord begint?
Strek mijn vlees bloot naar de wind die mijn huid schendt.
Wegwassen, onder de zon, ik verdwijn in de hitte van de straat
Smelt op teer, verloren in een golf van doorgesneden stedelijke waarden
Op zoek naar wat, krijgen te weinig, ademen dampen en pijp-dromen
Glijden, Vasthouden…
We zitten er tot onze nek in.
We zitten er tot onze nek in.
Door de straten van deze grote rotstad lopen
Op een dag als ik het gevoel heb dat ik te dicht bij de grote elektrische lamp woon
in de lucht
Verlegen, de ratten met vleugels vermengen zich tussen mijn voeten.
Als ik een man ontmoet, een verlaten man
Hij is alleen, hij heeft geen thuis, geen familie hier.
Geen broer, geen moeder, geen zus, geen andere
Hij huilt, hij is moe.
Waar stuurt hij zijn boodschap?
Naar wat, naar wie, naar waarom, naar waar stuurt hij het?
Welke kracht gaat het herstellen?
Als we wilden dat we deze man konden helpen, zouden onze rug niet breken.
Maar hypocrisie laat ons alleen maar constant in de steek
Hij wil er een eind aan maken.
De vooruitgang die de ziel van het verleden opeet
Gesloopt, verloren en herbouwd
Ontmenselijkt, regimenteerd
Als negen-tot-vijf de doctrine is
Geef me de lucht rood achter de grijze
Gebouwen in een zonsondergang
Ik glijd, houd x2 vast.
We zitten er tot onze nek in.
We zitten er tot onze nek in.