Simona Molinari — Il mulo songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Il mulo" van Simona Molinari.
Songteksten
Erano in viaggio da lontano
erano in tre mano nella mano
una donna gravida, un uomo scalzo
con un bambino su un mulo anziano
una donna gravida, un uomo scalzo
con un bambino su un mulo anziano
Così passarono in un paesino
un vecchio al parroco a lui vicino:
guarda quel bimbo sarà un viziato
e sopra al suo mulo se ne sta,
la madre e il padre sono nel fango
chissà da grande che fine fa.
Il mulo va,
chissà per quanto camminerà
Il mulo va,
la gente mormora ma che ne sa.
Sulle ore stanche di un nuovo giorno
su pietre e sassi senza ritorno
bastò uno sguardo, uno soltanto,
alla sua mamma su quel sentiero
che il bimbo scese per farle posto
sopra a quel mulo dal passo fiero
Ed incontrarono due passanti
che li guardarono diffidenti
e commentarono con scalpore
che quella madre era senza cuore
senza sapere che nel suo grembo
portava il peso di un nuovo bimbo.
Il mulo va,
chissà per quanto camminerà
Il mulo va,
la gente mormora ma che ne sa.
Ed arrivarono ad un villaggio
faceva caldo, forse era maggio
la donna offrì al suo uomo scalzo
la sella nuda per riposar
e tra la gente si sparse voce
e cominciarono a borbottar:
guarda quell’uomo sopra a quel mulo
sarà un tiranno, si si è sicuro
povera la donna che gli è accanto
che come una schiava sta
povero il figlio, guardalo è stanco,
con gli occhi bassi a camminar.
Il mulo va,
chissà per quanto camminerà
Il mulo va,
la gente mormora ma che ne sa.
Passò l’inverno e la primavera
si rincorrevano giorno e sera
negli occhi spenti dell’animale
che camminò senza mai fiatare
fino a che un giorno l’anziano mulo
si accasciò in terra e mai più si alzò.
Ci sono occhi così diversi
ci sono storie, vite, contesti
ci son colori tra il bianco e il nero
che non puoi dir cosa è giusto o vero
ci son colori tra il bianco e il nero
che non puoi dir cosa è giusto o vero.
(Grazie a Luigi per questo testo)
Songtekstvertaling
Ze reisden van ver.
ze waren in drie hand in hand
een zwangere vrouw, een blootvoets man
met een kind op een oudere ezel
een zwangere vrouw, een blootvoets man
met een kind op een oudere ezel
Dus gingen ze een klein dorp binnen.
een oude man bij de pastoor in zijn buurt.:
kijk naar die baby. hij zal een verwend nest zijn.
en bovenop zijn muilezel staat hij,
moeder en vader zitten in de modder.
wie weet wanneer hij opgroeit.
De muilezel gaat,
wie weet hoe lang hij zal lopen.
De muilezel gaat,
mensen mompelen maar wie weet.
Op de vermoeide uren van een nieuwe dag
op stenen en stenen zonder terugkeer
Eén blik, één blik.,
naar zijn moeder op dat pad.
dat de baby naar beneden kwam om plaats te maken voor haar
over die trotse ezel
En zij ontmoetten twee voorbijgangers.
die naar hen keek, wantrouwend.
en ze becommentarieerden met angst
die moeder was harteloos.
zonder te weten dat in haar baarmoeder
ze droeg het gewicht van een nieuwe baby.
De muilezel gaat,
wie weet hoe lang hij zal lopen.
De muilezel gaat,
mensen mompelen maar wie weet.
En zij kwamen naar een dorp
het was heet, misschien was het May.
de vrouw bood haar blootsvoets man aan.
kaal zadel om te rusten
en onder de mensen verspreidde zich geruchten.
en ze begonnen te mompelen.:
kijk naar die man boven die ezel.
het zal een tiran zijn.
arme vrouw naast hem.
dat als een slaaf is
arme jongen, kijk naar hem is moe,
ogen neer om te lopen.
De muilezel gaat,
wie weet hoe lang hij zal lopen.
De muilezel gaat,
mensen mompelen maar wie weet.
Passeerde de winter en de lente
ze liepen dag en nacht rond.
in de ogen van het dier
die zonder adem liep
tot op een dag de oudste ezel
hij viel op de grond en stond nooit meer op.
Er zijn zoveel verschillende ogen.
er zijn verhalen, levens, contexten
er zijn kleuren tussen wit en zwart
dat je niet kunt zeggen wat goed of waar is
er zijn kleuren tussen wit en zwart
dat je niet kunt zeggen wat goed of waar is.
(Dank aan Luigi voor deze tekst)