Simon Joyner — Open Window Blues songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Open Window Blues" van Simon Joyner.
Songteksten
«There's no pilot light» the singer said,
«but nights like these still burn.» I laid
Across newspapers ripped and spread
And stabbed like signposts through my bed
Until a symphony of laughter sped
Up to sound like violins
Lured me to the open window.
I stared through buildings painted blue
And bathed in buttermilk. The moon
Hovered like an empty room
I could have spent a lifetime in.
But even stronger was the cobblestone
Chorus, like a siren’s moan
Crying «give the street your skin, kid.»
But my smokestack eyes withholding rain, oppose
Another burning wheatfield full of crows.
The magnifying glass is lost or misplaced,
So take this portrait from outer space.
See how the monument swallows the speck of dust
While the weathervane powders the roof with rust,
Until the whole junkyard’s riddled ruin
And the story of the heart’s communion
Is like the leaf of dew that tried to drink the typhoon?
A bullet backed out of a gun
A ray of light pierces the sun.
Rewind the film and see the frightened run
Straight into the den of the crouching lion,
Holding hands and smiling. Once
You’re there you pray for lightning.
Lazarus, you are free now to die again.
And cassocks flowing from head to toe, conceal
The bruises and the burns from where we kneel.
A match scratching a wall devours
The darkness for a moment and tires
Or so many past flickering futures
And has the decency to disappear,
While thieves and aimless gypsy bands
Keep and polish the queen’s silver hands
Saying «the life we cannot touch, we choose to feel.»
«War is the horror Peace anesthetized,»
The oracle’s iron lungs decried.
«The slings and stones we keep asleep inside.»
Meanwhile headless corpses take no sides,
Spastic banners carve up the skies,
And the translator’s gifted tongue decides
Just where the difference between two opposites lies.
Is it in the pocket mirror where every tear is rehearsed
Or in the soaring bird’s eye view of the scorched earth?
I thought if I could curl into a ball and roll
Out of my skin I’d discover a soul
Instead of a scaffold around an impulse.
I looked for a target but found a scarecrow
Which swallowed anything I fet it whole
Until I had nothing left but vestigal
Memories, redolent and rainsoaked.
And that’s when I finally reached the egg
Where I couldn’t think or feel or beg
To be reformed or reborn. Instead
I pecked, lurched, cracked, clawed, and bled
And emerged blind and raw to feed once more
On a mystery unfulfilled
Where every answer waves within a sea of riddles.
And the cicadas forever throb on the fringes of the lens
While I dance upon this shifting pile of skeletons.
Songtekstvertaling
"Er is geen pilot light" zei de zanger,
"maar nachten als deze branden nog steeds."Ik heb
Door kranten gescheurd en verspreid
En gestoken als wegwijzers door mijn bed
Tot een symfonie van gelach
Tot aan het geluid van violen
Lokte me naar het open raam.
Ik staarde door blauw geverfde gebouwen.
En baden in karnemelk. Maan
Zweefde als een lege kamer
Ik had er een leven lang in kunnen zitten.
Maar nog sterker was de cobblestone
Koor, als een sirene ' s kreun
Huilend: "geef de straat je huid, jongen.»
Maar mijn smokestack ogen houden regen in, verzetten zich tegen
Weer een brandend wheatfield vol kraaien.
Het vergrootglas is verloren of misplaatst,
Dus neem dit portret uit de ruimte.
Zie hoe het monument het stof opslokt.
Terwijl de weerwolf het dak met roest bedekt.,
Tot de hele schroothoop doorzeefd is.
En het verhaal van de communie van het hart
Is het blad van dauw dat de tyfoon probeerde te drinken?
Een kogel uit een pistool getrokken
Een lichtstraal doorboort de zon.
Spoel de film terug en zie de bange run
Recht in het hol van de gehurkte leeuw,
Handjes vasthouden en lachen. Eenmaal
Je bidt voor de bliksem.
Lazarus, je bent nu vrij om weer te sterven.
En kassen die van kop tot teen stromen, in het verborgene
De blauwe plekken en de brandwonden van waar we knielen.
Een lucifer krabend aan een muur verslindt
De duisternis voor een moment en vermoeit
Of zoveel voorbij flikkerende futures.
En het fatsoen heeft om te verdwijnen,
Terwijl dieven en doelloze zigeunerbands
Houd en polijst de zilveren handen van de koningin
Zeggen " het leven dat we niet kunnen aanraken, kiezen we om te voelen.»
"Oorlog is de horror vrede verdoofd,»
De ijzeren longen van het orakel zijn opgedroogd.
"De slings en stenen die we binnen in slaap houden.»
Ondertussen kiezen onthoofde lijken geen kant,
Spastische spandoeken snijden de hemel open.,
En de talentvolle tong van de vertaler beslist
Precies waar het verschil tussen twee tegenpolen ligt.
Is het in de pocket mirror waar elke traan wordt gerepeteerd
Of in het oog van de zwevende vogel op de verschroeide aarde?
Ik dacht dat als ik kon krullen in een bal en rollen
Uit mijn vel zou ik een ziel ontdekken
In plaats van een steiger rond een impuls.
Ik zocht een doelwit, maar vond een vogelverschrikker.
Die alles heeft ingeslikt.
Totdat ik niets meer had dan restigal.
Herinneringen, rood en rainsoaked.
En toen kwam ik eindelijk bij het ei.
Waar ik niet kon denken, voelen of smeken
Om hervormd of herboren te worden. Daarvan
Ik pikte, lag op de loer, kraakte, krabde en bloedde.
En dook blind en rauw op om weer te voeden.
Op een mysterie onvervuld
Waar elk antwoord golft in een zee van raadsels.
En de cicaden kloppen voor altijd op de rand van de lens.
Terwijl ik dans op deze bewegende stapel skeletten.