Simon Joyner — Ambulances songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Ambulances" van Simon Joyner.
Songteksten
I loved you when you still had a child’s face
I loved you when you had a child
Sliced the apple when I shut the suitcase
And moved into the seven year hotel
Where I watched you build a fire escape
And parachute into the lawn below
But you walked back up the iron staircase
To carve another notch into the bench of the piano
Then an artist came calling to capture your likeness,
And he placed you on a sun-soaked pedestal
But your hair was so black it drained this palette
Leaving his brushes nothing for your frozen smile
Tell me why you’re so bitter women
Didn’t it turn out like you planned?
For every hole in your neighbor’s garden,
There’s a pretty flower in your hand
There’s an atomizer of lavender water
Between the bowl of seashells and your diary,
A historical record of dreams remembered
Or lies you told yourself to stay asleep
Now you’ve flown far away on your father’s carpet
And the tea leaves you read have stained your white hands
The future came, neither you or he could stop it By lying down in all of those ambulances
I loved you when you said, «Let's run away
And never look back over our shoulders,»
But the very last thing that I’d want to say,
With every sunset you’re going to get older
So tell me why you’re so bitter women
Didn’t it turn out like you planned?
For every hole in your neighbor’s garden,
There’s a pretty flower in your hand
Songtekstvertaling
Ik hield van je toen je nog een kindergezicht had.
Ik hield van je toen je een kind had.
Sneed de appel toen ik de koffer sloot.
En verhuisde naar het seven year hotel
Waar ik je een brandtrap zag bouwen
En parachute in het gazon beneden
Maar je liep terug de ijzeren trap op.
Om nog een inkeping in de bank van de piano te kerven
Toen kwam er een artiest om je gelijkenis vast te leggen.,
En hij plaatste je op een in de zon gedrenkt voetstuk.
Maar je haar was zo zwart dat het dit palet heeft afgetapt.
Zijn kwasten achterlaten is niets voor jouw bevroren glimlach.
Waarom zijn jullie zo verbitterd?
Is het niet zoals gepland?
Voor elk gat in de tuin van je buurman,
Er zit een mooie bloem in je hand.
Er is een verstuiver van lavendelwater.
Tussen de schaal schelpen en je dagboek,
Een historisch verslag van herinneringen aan dromen
Of leugens die je jezelf vertelde om in slaap te blijven
Nu ben je ver weg gevlogen op het tapijt van je vader.
En de theebladeren die je leest hebben je witte handen bevlekt.
De toekomst kwam, noch jij of hij kon het stoppen door in al die ambulances te gaan liggen.
Ik hield van je toen je zei:
En kijk nooit achterom over onze schouders,»
Maar het allerlaatste wat ik zou willen zeggen,
Bij elke zonsondergang word je ouder.
Waarom zijn jullie zo verbitterd?
Is het niet zoals gepland?
Voor elk gat in de tuin van je buurman,
Er zit een mooie bloem in je hand.