Silverstein — Je Me Souviens songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Je Me Souviens" van Silverstein.
Songteksten
Dear Mother can you hear my footsteps?
I’m so close, I’m right there
I’m almost home, so unprepared
To notice yet ignore how hard it is to be around you
I’ve came clean, I’m washed out
I’ve flooded the engine, stranded myself
This home, native land they speak in words I can’t understand
So when I’m standing on this street like I have a hundred times
You don’t even glance at me you just pass me by
I remember your face, from the moment I first saw you
I never looked away
I’ll never forget how you looked that Saturday when you told me We could never be together, and I could never change
Mother, Mother is it you who’s calling?
Lights out, lay down
We’ll sleep when we’re dead, that time is now
But soft speak will drown out how I can’t do what’s right around you
Cold breeze, no coat, excuses used to take words from my throat.
False hope confirmed
Deceits a language I can’t hope to learn
So when we’re standing on this street like we have a hundred times
We will celebrate the years you stalled and couldn’t decide
I used to believe that every person had a purpose
In this swirling ball of indecision that consumes us all
I used to believe that every person had a person
They could always count on and not be scared of, one for everyone
So when I’m standing on this street like I have a hundred times
Can I walk away and finally leave, finally leave all of this behind?
Songtekstvertaling
Lieve moeder, hoor je mijn voetstappen?
Ik ben er zo dichtbij.
Ik ben bijna thuis, zo onvoorbereid.
Om toch te negeren hoe moeilijk het is om bij je te zijn
Ik heb alles opgebiecht.
Ik heb de motor onder water gezet, mezelf gestrand
Dit thuis, geboorteland ... ze spreken in woorden die ik niet kan begrijpen.
Dus als ik op deze straat sta zoals ik honderd keer heb
Je kijkt niet eens naar me. je passeert me gewoon.
Ik herinner me je gezicht, vanaf het moment dat ik je voor het eerst zag.
Ik keek nooit weg.
Ik zal nooit vergeten hoe je er uitzag die zaterdag toen je me vertelde dat we nooit samen konden zijn, en ik kon nooit veranderen
Moeder, ben jij het die belt?
Lichten uit, ga liggen.
We zullen slapen als we dood zijn, die tijd is nu.
Maar zacht praten zal verdrinken hoe ik niet kan doen wat er om je heen is
Koude bries, geen jas, excuses die woorden uit mijn keel haalden.
Valse hoop bevestigd
Bedriegt een taal die ik niet kan leren
Dus als we op deze straat staan alsof we honderd keer hebben
We zullen de jaren vieren dat je vastzat en niet kon beslissen.
Ik geloofde altijd dat iedereen een doel had.
In deze kronkelende bal van besluiteloosheid die ons allemaal verteert
Ik geloofde altijd dat iedereen een persoon had.
Ze konden altijd op rekenen en niet bang zijn, één voor iedereen.
Dus als ik op deze straat sta zoals ik honderd keer heb
Kan ik weglopen en eindelijk weggaan, eindelijk dit alles achter me laten?