Silent Planet — No Place to Breathe songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "No Place to Breathe" van Silent Planet.
Songteksten
I saw you stumble out from the social slaughter house, oppression’s progeny,
you lift your head and plead for mercy.
Rocks began as building blocks until they turned to throwing stones;
a monolith of dominance we set atop your plinth of bones.
This privilege is a prism, reflecting our indecision, the iniquities of inhibition, our indifference gave way to a prison.
Classes at war, castes are born — criminals are sworn in.
Place your hands to the pulse of this city, keep your ear to the ground,
hear her gasp, «I can’t breathe, I can’t breathe.»
Are we so blind to believe that violence could give birth to peace?
Lay down our weapons and raise our arms.
Make every breath a protest in a world where your neighbors cannot breathe.
Every second in the shadows, lives are stolen in the sun — slowly waking from
our apathy to see the fascists have won.
They already won — just ask the child in front of the smoking gun.
Are we so blind to believe that violence could give birth to peace?
Place your hands to the pulse of this city, keep your ear to the ground,
hear him gasp, «I can’t breathe, I can’t breathe.»
We shout at fascist hands fixed on asphyxiating those in need.
Place your hands to the pulse of this city, keep your ear to the ground,
hear her gasp, «I can’t breathe, I can’t breathe.»
Are we so blind to believe that violence could give birth to peace?
I’ve seen the end, the tyrant on his knees.
Will we starve our need for retribution, or take his eye and all go blind?
Songtekstvertaling
Ik zag je uit het sociale Slachthuis komen, de nakomelingen van onderdrukking.,
je steekt je hoofd op en smeekt om genade.
Stenen begonnen als bouwstenen tot ze stenen gooiden.;
een monoliet van dominantie die we op je bottenplinte zetten.
Dit voorrecht is een prisma, een weerspiegeling van onze besluiteloosheid, de ongerechtigheden van remming, onze onverschilligheid gaf plaats aan een gevangenis.
Klassen in oorlog, kasten zijn geboren criminelen zijn ingezworen.
Plaats je handen op de pols van deze stad, Hou je oor op de grond,
hoor haar Zuchten, " ik kan niet ademen, ik kan niet ademen.»
Zijn we zo blind om te geloven dat geweld kan leiden tot vrede?
Leg onze wapens neer en hef onze wapens.
Maak elke ademtocht een protest in een wereld waar je buren niet kunnen ademen.
Elke seconde in de schaduw, worden levens gestolen in de zon-langzaam ontwaakt uit
onze apathie om de fascisten te zien winnen.
Ze hebben al gewonnen — vraag het kind voor het rokende pistool.
Zijn we zo blind om te geloven dat geweld kan leiden tot vrede?
Plaats je handen op de pols van deze stad, Hou je oor op de grond,
hoor hem zuchten, " ik kan niet ademen, ik kan niet ademen.»
We schreeuwen naar fascistische handen gefixeerd op het verstikken van mensen in nood.
Plaats je handen op de pols van deze stad, Hou je oor op de grond,
hoor haar Zuchten, " ik kan niet ademen, ik kan niet ademen.»
Zijn we zo blind om te geloven dat geweld kan leiden tot vrede?
Ik heb het einde gezien, de tiran op zijn knieën.
Zullen we onze behoefte aan vergelding uithongeren, of zijn ogen nemen en allemaal blind worden?