Silent Planet — Darkstrand (Hibakusha) songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Darkstrand (Hibakusha)" van Silent Planet.
Songteksten
My hand, held to the glare of this burnt impasse.
Yours, necessarily on the other side of some sickly meta-xis.
You’re stopped in stasis, matched with mine.
I’ll quantify time with meter, with rhyme to calculate a way to prove that you
are alive.
Isolated, trapped between — a picture of you now stained on the street.
Oh mother, teach me how to die.
In your shadow I saw to a distant future.
Your life was only a nominal fee.
Singing the sound of silence, signaling the end.
They took your life, mother, as a pretense to pretend.
The hand that feeds us sat you down.
Covered my eyes, thrusted the styli, retraced the timeline to call it suicide.
Will you wait for me?
Death was the; our lives framed in refrain.
Softly we sing notes better sung by our dead.
I’d rather sleep and see you soon than die alone in the wake of this nuclear
catastrophe.
We were meant to create, you spoke us out of nothing.
Out of the chaos we’ve caused, naked we came, shadows we leave.
Salt of the Earth: Preserve their songs.
Light of the World: Burn out the shadows.
Infinite echoes of stifled screams — the abyss you’ve created will ever stare
back into me.
Songtekstvertaling
Mijn hand, vastgehouden aan de schittering van deze verbrande impasse.
Die van jou, noodzakelijkerwijs aan de andere kant van een ziekelijke meta-xis.
Je bent gestopt in stasis, net als de mijne.
Ik zal de tijd kwantificeren met meter, met rijm om een manier te berekenen om te bewijzen dat je
ze leven nog.
Geïsoleerd, gevangen tussen-een foto van jou nu bevlekt op de straat.
Moeder, leer me hoe ik moet sterven.
In jouw schaduw zag ik een verre toekomst.
Je leven was slechts een nominale vergoeding.
Het geluid van stilte zingen, het einde signaleren.
Ze Namen je leven, moeder, om te doen alsof.
De hand die ons voedt heeft je laten zitten.
Bedekte mijn ogen, duwde de styli, trok de tijdlijn na om het zelfmoord te noemen.
Wil je op me wachten?
De dood was ons leven ingelijfd in refrein.
Zachtjes zingen we noten beter gezongen door onze doden.
Ik slaap liever en zie je snel dan alleen te sterven in de nasleep van deze nucleaire
catastrofe.
We waren bedoeld om te creëren, je sprak ons uit het niets.
Uit de chaos die we hebben veroorzaakt, naakt kwamen we, schaduwen we vertrekken.
Zout van de aarde: behoud hun liederen.
Licht van de wereld: brand de schaduwen uit.
Oneindige echo ' s van verstikte schreeuwen - de afgrond die je hebt gecreëerd zal altijd staren
terug naar mij.