Shaskeen — Shanagolden songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Shanagolden" van Shaskeen.
Songteksten
The cold winds from the mountains are calling soft to me,
The smell of scented heather brings bitter memories:
A wild and lonely eagle up in the summer sky,
Flies high o’er Shanagolden, where my love Willie lies.
I met him in the winter time when snow was on the ground
The Irish hills were peaceful and love was all around.
Scarcely twenty years old, a young man in his prime.
We were married, darling Willie by the eve of Christmas time.
Do you remember Willie, we walked the moonlit road
I held you in my arms, love, I would never let you go.
Our hands they were entwined, my love, all in the pale moonlight,
By the fields of Shanagolden on a lonely winter’s night.
Then came the call to arms, love, the heather was aflame.
Down from the silent mountains, the Saxon strangers came.
I held you in my arms then, my young heart wild with fear,
In the fields by Shanagolden, in the springtime of the year.
You fought them, darling Willie, all through the summer days.
I heard the rifles firing in the mountains far away
I held you in my arms then, your blood ran free and bright,
And you died in Shanagolden, on a lonely summer’s night.
But that was long ago, love, now our son grows fine and tall;
The hills they are at peace again: the Saxon strangers gone.
Flying high o’er Shanagolden, where my love Willie lies.
Songtekstvertaling
De koude wind uit de bergen roept zacht naar mij,
De geur van geurende Heide brengt bittere herinneringen.:
Een wilde en eenzame adelaar in de zomerhemel,
Flies high o ' er Shanagolden, waar mijn geliefde Willie ligt.
Ik ontmoette hem in de winter, toen sneeuw op de grond lag.
De Ierse heuvels waren vredig en de liefde was overal.
Nauwelijks twintig jaar oud, een jonge man in zijn bloei.
We waren getrouwd, liefste Willie op de avond van Kerstmis.
Herinner je je Willie, we liepen de maanverlichte weg
Ik hield je in mijn armen, schat, ik zou je nooit laten gaan.
Onze handen ze waren verstrengeld, mijn liefste, allemaal in het bleke maanlicht,
Bij de velden van Shanagolden op een eenzame winteravond.
Toen kwam de roep om wapens, liefde, de heather was in brand.
Uit de Stille bergen kwamen de Saksische vreemdelingen.
Ik hield je toen in mijn armen, mijn jonge hart wild van angst,
In de velden door Shanagolden, in de lente van het jaar.
Je hebt de hele zomer tegen ze gevochten.
Ik hoorde de geweren in de bergen ver weg schieten.
Ik hield je toen in mijn armen, je bloed liep vrij en helder,
En je stierf in Shanagolden, op een eenzame zomernacht.
Maar dat was lang geleden, liefje, nu wordt onze zoon mooi en lang;
De heuvels zijn weer in vrede: de Saksische vreemdelingen zijn weg.
Flying high o ' er Shanagolden, waar mijn geliefde Willie ligt.