Shane Koyczan — More Often Than Sometimes songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "More Often Than Sometimes" van Shane Koyczan.
Songteksten
If I knew what I know now then, way back when we first met, I’d point to the
sunset and say, «I drew that for you
Every now and then you can catch it wrinkling in the rain.» See I can talk a
good game from the stage, but if you want to gage a romantic thing said when we
were messing up the bed the best I can give you is, «Oh my God we’re totally humping.» Regardless, there’s something beautiful about
stating the obvious
All of us do it
In the moments when we can’t believe it we have to say it
It’s like pinching yourself to make sure you’re awake
Take, for example, something as simple as touching someone
We so often say, «You're so soft.» And the last person to touch them may have said it for the
twenty-eighth time but today, I’m number twenty-nine and I’m not saying it for
her benefit, I’m saying it for mine
Because there’s almost 7 billion people in the world, half of which are men,
and when the number of them is 3
5 billion it’s pretty fuckin' cool that I was number twenty-nine
And once upon a time I was first in line for a girl with freckles and
strawberry blonde hair
We loved like an electric chair hooked up to a nuclear power plant and plugged
into the sun, and everything we did had never been done
I woke up the next morning with a smile that told the world, «I'm number one.»
I think of her, more often than sometimes, and if she ever hears this I want
her to know that our first kiss tasted like pepper
I met her on June 27th
That year it was Yellowknife’s first day of continual light and,
despite the sun not setting that night we each went home alone,
even though our parents told us, «Be home before dark.» We could’ve stayed out for weeks, could’ve watched the
way the sun leaks like liquid over the horizon, casting shadows over all the
right places of a bargain bin where love was 75% off, and we were collectively
25¢ away from forever
There are times in the North when the sun never sets
And it gets confusing when we ask ourselves questions like, «Is it too late, or too early?» More often than sometimes we didn’t care
We lived like two games of solitaire waiting to be played by one another
Her mother once asked me, «Do you love her?» And I said if there were 1 million teachers breathing down my
neck telling me that the answer is no, I would say yes
I guess that was enough for her, because that girl’s father palmed me a condom
and wished me a happy birthday
Even now there’s no way to tell, was that awkward or creepy?
We loved like two hit-men hellbent on assassinating regret
Her orgasm was a wet gremlin multiplying itself into another
Her younger brother knocked on the bedroom door asking, «What are you guys doing in there?» And somewhere amid the awesome and all of
the in between we replied in unison, «Studying.» And we were
I wrote notes on her skin in flesh toned permanent ink that would sink and sit
inside as I tried to underline the important parts of her: bellybutton,
birthmark, collarbone
And I wrote notes explaining that hers felt like silk stretched over stone
I told her, «You're so soft.» She smiled and said, «Duh.» followed by, «My bellybutton is not an erogenous zone.» And I said, «I hate that word,» and she asked, «Which one?» and I said, «Erogenous.» I told her, «There's beauty in the obvious, and your bellybutton is where you started,
it’s where cells divided and grew into you so let me do what students do best,
you can test me later but right now let me study.» She said, «You're lucky this is a take home test, boy.» I highlighted and double underlined
Lips
I think of the beauty in the obvious, the way it forces us to admit how it
exists, the way it insists on being pointed out like a bloody nose,
or how every time it snows there is always someone around to say, «It's snowing.» But the obvious isn’t showing off, it’s only reminding us that
time passes, and that somewhere along the way we grow up
Not perfect, but up and out
It teaches us something about time, that we are all ticking and tocking,
walking the fine line between days and weeks as if each second speaks of years
and each month has years listening to forever but never hearing anything beyond
centuries swallowed up by millenniums, as if time was calculating the sums
needed to fill the empty belly of eternity
We so seldom understand each other
But if understanding is neither here nor there, and the universe is infinite,
then understand that no matter where we go we will always be smack dab in the
middle of nowhere
All we can do is share some piece of ourselves, and hope that it’s remembered
Hope that we meant something to someone
My chest is a cannon that I have used to take aim and shoot my heart upon this
world
I love the way an uncurled fist becomes a hand again, because when I take notes,
I need it to underline the important parts of you: happy, sad, lovely
Battle cry ballistic like a disaster or a lipstick earthquaking and taking out
the monuments of all my hollow yesterdays
We’ll always have the obvious
It reminds us who and where we are, it lives like a heart shape,
like a jar that we hand to others and ask, «Can you open this for me?» We always get the same answer: «Not without breaking it.» More often than sometimes, I say go for it
Songtekstvertaling
Als ik wist wat ik nu Weet, lang geleden toen we elkaar voor het eerst ontmoetten, zou ik wijzen op de
zonsondergang en zeg, " ik tekende dat Voor jou
Zo nu en dan kun je het zien rimpelen in de regen."Zie ik kan praten een
goede wedstrijd vanaf het podium, maar als je wilt gage een romantisch ding zei toen we
we verpesten het bed het beste wat ik je kan geven is, "oh mijn God, We zijn helemaal aan het wippen."Hoe dan ook, Er is iets moois aan
het voor de hand liggende
We doen het allemaal.
In de momenten dat we het niet kunnen geloven moeten we het zeggen.
Het is net als jezelf knijpen om zeker te zijn dat je wakker bent.
Neem bijvoorbeeld iets simpels als iemand aanraken.
We zeggen zo vaak, " je bent zo zacht."En de laatste persoon die ze aanraakt kan het gezegd hebben voor de
achtentwintig keer, maar vandaag ben ik nummer 29 en ik zeg het niet voor
haar voordeel, Ik zeg het voor de mijne.
Want er zijn bijna 7 miljard mensen in de wereld, waarvan de helft mannen zijn.,
en wanneer het aantal van hen 3 is
Vijf miljard is best cool dat ik nummer 29 was.
En er was eens dat ik als eerste in de rij stond voor een meisje met sproeten en
aardbei blond haar
We hielden van een elektrische stoel aangesloten op een kerncentrale en dichtgeplugd.
in de zon, en alles wat we deden was nog nooit gedaan
Ik werd de volgende ochtend wakker met een glimlach die de wereld zei: "Ik ben Nummer één.»
Ik denk vaker aan haar dan soms, en als ze dit ooit hoort wil ik
ze wist dat onze eerste kus naar peper smaakte.
Ik ontmoette haar op 27 juni.
Dat jaar was het Yellowknife ' s eerste dag van voortdurend licht en,
ondanks de zon die niet onderging die nacht gingen we allemaal alleen naar huis,
ook al zeiden Onze ouders: "wees voor het donker thuis."We hadden wekenlang buiten kunnen blijven,
hoe de zon lekt als vloeistof over de horizon, en schaduwen over alle
de juiste plaatsen van een koopjes bak waar de liefde 75% minder was, en we waren collectief
25 cent weg van voor altijd
Er zijn tijden in het Noorden dat de zon nooit ondergaat.
En het wordt verwarrend als we onszelf vragen stellen als, " Is het te laat, of te vroeg?"Vaker dan soms gaven we er niet om
We leefden als twee spellen patience wachtend om door elkaar gespeeld te worden.
Haar moeder vroeg me eens, " hou je van haar?"En ik zei dat als er 1 miljoen leraren waren die in mijn
neck zegt dat het antwoord nee is, Ik zou ja zeggen.
Ik denk dat dat genoeg was voor haar, omdat de vader van dat meisje me een condoom gaf.
en wenste me een gelukkige verjaardag
Zelfs nu is er geen manier om te zeggen, was dat ongemakkelijk of griezelig?
We hielden van twee huurmoordenaars, hellbent op het vermoorden van spijt.
Haar orgasme was een natte gremlin die zichzelf vermenigvuldigde in een andere.
Haar jongere broer klopte op de slaapkamerdeur en vroeg: "wat doen jullie daar?"En ergens te midden van het geweldige en alles
zij die ertussenin zaten zeiden gezamenlijk: "studeren."En we waren
Ik schreef briefjes op haar huid in vlees, gekleurde permanente inkt die zou zinken en zitten
binnen als ik probeerde te onderstrepen de belangrijke delen van haar: navel,
moedervlek, sleutelbeen
En ik schreef briefjes waarin stond dat die van haar voelde als zijde uitgestrekt over steen.
Ik zei haar, " Je bent zo zacht."Ze glimlachte en zei," Duh."gevolgd door," mijn navel is geen erogene zone."En ik zei," Ik haat dat woord, "en zij vroeg," welke?"en ik zei," erogeen."Ik zei haar," er is schoonheid in het voor de hand liggende, en je navel is waar je begon,
het is waar cellen verdeeld en groeide in jou dus laat me doen waar studenten het beste in zijn,
je kunt me later testen, maar laat me nu studeren. Ze zei: "Je hebt geluk dat dit een test is, Jongen."Ik heb benadrukt en dubbel onderstreept
Lip
Ik denk aan de schoonheid in het voor de hand liggende, de manier waarop het ons dwingt om toe te geven hoe het
bestaat, de manier waarop het erop staat dat er op gewezen wordt als een bloedneus,
of hoe elke keer als het sneeuwt er altijd iemand in de buurt is om te zeggen: "het sneeuwt."Maar het voor de hand liggende is niet opscheppen, het herinnert ons er alleen maar aan dat
de tijd gaat voorbij, en dat we ergens onderweg opgroeien
Niet perfect, maar op en uit.
Het leert ons iets over tijd, dat we allemaal tikken en spotten,
lopen de fijne lijn tussen dagen en weken alsof elke seconde spreekt van jaren
en elke maand heeft jaren luisteren naar voor altijd maar nooit meer iets horen dan
eeuwen opgeslokt door duizenden jaren, alsof de tijd de sommen berekent.
nodig om de lege buik van de eeuwigheid te vullen
We begrijpen elkaar zelden.
Maar als begrip hier noch daar is, en het universum oneindig is,
begrijp dan dat het niet uitmaakt waar we heengaan we zullen altijd smack dab in de
midden in niemandsland
Alles wat we kunnen doen is een deel van onszelf delen, en hopen dat het herinnerd wordt
Ik hoop dat we iets voor iemand betekenen.
Mijn borst is een kanon dat ik gebruikte om te richten en mijn hart hierop te schieten.
wereld
Ik hou van de manier waarop een ongekuilde vuist weer een hand wordt, want als ik aantekeningen maak,
Ik heb het nodig om de belangrijke delen van je te onderstrepen: gelukkig, verdrietig, mooi
Battle cry ballistisch als een ramp of een lippenstift aardbevingen en het uitschakelen van
de monumenten van al mijn holle weleer
We hebben altijd het voor de hand liggende
Het herinnert ons wie en waar we zijn, het leeft als een hartvorm,
zoals een pot die we aan anderen geven en vragen: "kun je dit voor me openen?"We krijgen altijd hetzelfde antwoord:" niet zonder het te breken."Vaker dan soms, zeg ik ga ervoor