Shane Koyczan — Blueprint songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Blueprint" van Shane Koyczan.
Songteksten
In times of unimaginable grief people will offer you their sympathies.
And I appreciate the outstretched arm,
but I’ve been in a breaking things kinda mood.
I’ve been scarfing down on the food for thoughts and I’ve got bowels are
backed-up with brilliant ideas that eventually I am gonna shit books.
I’m gonna shit books are bad ass they’ll be banned for defining trying to
bravery as walking into a biker bar wearing a pink sweat shirt with a picture
of a unicorn being tamed by gnome.
Going at alone is like leaping out of a window waiting for god to catch you.
And in the second before impact gravity becomes a fact so well established it
makes you calm.
I’ve gone from needing a shoulder to lean on to trying to calm the night into
thinking that had the day shift.
I’ve turned my shadow to shoplift light from the back pocket of levity,
bend my forehead to the kiss of brevity hoping I could get through depression
with some semblance of speed.
But the life of camera feed is under 24 hour delay, so I keep reliving the
worst parts of yesterday in slow motion.
And someone once told me that the finer points of devotion are about the size
of a pin hole.
But there’s millions of 'em, and if you can connect each dot then you’ve got a
diagram of what you think you thought you knew.
And if you are willing to admit you know nothing, you’ve got a blueprint for a
breakthrough.
I’m just trying to get by.
Huffing the glue that is supposed to keep me together in a world that global
warming lets get this bad then bitches about the weather.
A world where jailbirds misdemeanor of a feather flock to the back alley in an
attempt to stage their own private protest rally, because it still seems that
capitalism is a convenience store open 24 hours a day, 7 days a week and if
you’re not coming to buy something they will not let you in to take a leak.
But, I want to live in a world where 76 year olds hang out in nightclubs,
because they still have not hit their peak.
I want a week spent in silence so the next time we speak others will be ready
to hear what we have to say and the following day will be comprised not so much
of moments of silence, but 24 hours of noise.
Noise for the toys that we as children never wanted to let go, because we live
in a world that told us to grow up as we grew,
growing up to know we knew noise is not enough, because our fathers are dying.
We were left trying to make sense out of a world that does not, because
everything that was supposed to be was not, because what was not was never what
we wished for.
We grew up waging war against birthday candles,
wishing our hearts would become handles for every time that we needed to get a
grip.
I make noise for a man who gave 20 years of his life to a gold mine and two
years before retirement was rewarded with a pink slip.
Let us serve each chip on the shoulder of the tired and the poor,
to the billionaires who are convinced that in owning everything,
they still need more.
This is for the bars bathroom floor.
For the men and women who live there,
because it’s easier to care about where your next drink comes from,
then it is to go home to no one.
Make noise for the son or daughter that lives inside you.
Maybe someday we’ll understand what our parents went through.
Make noise for everything you think you thought you knew as if knowing it was
tough enough off the hard times;
noise for the mimes that will not, for the people that do not, for the children
that can not.
Make noise because the Land of Oz is crumbling and the Tin Man needs a heart
transplant.
This is for each senseless rant that will one day make sense.
Let us put dents in the armor of those who said they could not be reached.
This is for the beached whales beaching themselves because maybe love and
loneliness are not just human conditions.
Yell for the hopeless missions and hopeless wars fought by men hopeful.
Scream for the times' that was now and this was then.
There will be times when noise is not enough and you must stand.
So stand.
As if you believe standing for the beliefs you believe in are worth standing
for.
As if every closed door is begging to be opened up and every beggar’s cup is
filled with the spare change needed to change the minds of those who’d have us
think love is the missing link that we somewhere along the way misplaced.
Our lifelines are traced by hands not yet old enough to hold pencils,
and there are no stencils for any alphabet that can be arranged to explain or
articulate how we feel,
because we feel so much more than we could ever voice,
because every choice we makes takes us further from our fathers.
And the disposition of long distance never bothers to explain that '
I miss you' means before and above all others.
Miss you like we miss the grandmothers with Alzheimer’s whose lives resemble
the missing punch line to one liners.
So wait.
And when she finally looks at you, as if she was looking for you,
stand and make noise just so she knows that you were looking too.
Tell her, «Thank God I found you.»
Because know it or not, you were part of her blueprint.
She had blood like a flint that sparked you father or mother in this flame and
you,
like they must burn whether you like it or not, but you were given gifts.
You’ve got windpipes that house hurricanes, floods veins that pump.
I’m not the first one to say it, «Gather ye rosebuds while ye may,
Old Time is still a flying: And this same flower that smiles today.
Tomorrow will be dying. «Every new birthday candle you blow out time is only trying to tell you
that every breakthrough you make will only take you closer to the day that your
parents must pay the ferry man for a ride to the other side of the river and
you will one day be on your own.
But you carry with you a blueprint, a hint that your history will always be
with you,
that you were your parents' breakthrough.
Your blood will be the crazy glue that keeps you together on the eventual day
when you must stand alone.
They stand and make mountains jealous of how much you’ve grown.
Songtekstvertaling
In tijden van onvoorstelbaar verdriet zullen mensen je hun medeleven betuigen.
En ik waardeer de uitgestrekte arm,
maar ik ben in een soort van breaking dingen stemming.
Ik heb veel nagedacht over het eten en ik heb darmen.
een back-up met briljante ideeën dat ik uiteindelijk boeken ga schijten.
Ik schijt in boeken die slecht zijn ze worden verbannen omdat ze proberen om
dapperheid als een bikerbar binnenlopen in een roze sweatshirt met een foto
van een eenhoorn die getemd wordt door gnome.
Alleen gaan is als uit een raam springen wachtend tot god je vangt.
En in de tweede voordat de inslag zwaartekracht een feit wordt dat zo goed is vastgesteld
dat maakt je kalm.
Ik heb geen schouder nodig om op te leunen, maar om de nacht te kalmeren.
ik dacht dat dat de dagdienst had.
Ik heb mijn schaduw omgedraaid om licht te stelen uit de achterzak van lichtzinnigheid.,
buig mijn voorhoofd naar de kus van beknoptheid in de hoop dat ik door een depressie kan komen
met enige schijn van snelheid.
Maar de levensduur van camera ' s is minder dan 24 uur vertraging, dus ik blijf de
de ergste delen van gisteren in slow motion.
En iemand vertelde me ooit dat de fijnere punten van toewijding ongeveer de grootte
van een speldgat.
Maar er zijn er miljoenen, en als je elke stip kan verbinden dan heb je een
diagram van wat je dacht te weten.
En als je bereid bent toe te geven dat je niets weet, heb je een blauwdruk voor een
doorbraak.
Ik probeer alleen maar rond te komen.
De lijm snuiven die me bij elkaar moet houden in een wereld die wereldwijd
door het opwarmen gaan de krengen over het weer.
Een wereld waar bajesklanten een klein vergrijp van een veerkoppel naar de achtersteegje in een
een poging om hun eigen protest rally te organiseren, want het lijkt er nog steeds op dat
het kapitalisme is een supermarkt die 24 uur per dag, 7 dagen per week open is.
je komt niet om iets te kopen dat ze je niet binnen laten om te pissen.
Maar ik wil leven in een wereld waar 76 - jarigen rondhangen in nachtclubs. ,
omdat ze nog steeds hun hoogtepunt niet hebben bereikt.
Ik wil een week in stilte doorbrengen zodat de volgende keer dat we elkaar spreken, anderen klaar zullen zijn.
om te horen wat we te zeggen hebben en de volgende dag zal niet zo veel
van momenten van stilte, maar 24 uur lawaai.
Lawaai voor het speelgoed dat we als kinderen nooit wilden loslaten, omdat we leven
in een wereld die ons vertelde op te groeien als we groeiden,
toen we opgroeiden wisten we dat lawaai niet genoeg is, omdat onze vaders sterven.
We werden achtergelaten om een wereld te begrijpen die dat niet doet, omdat
alles wat zou moeten zijn was niet, want wat niet was was nooit wat
dat hebben we gewenst.
We groeiden op in oorlog met verjaardagskaarsen.,
wensend dat onze harten handvatten zouden worden voor elke keer dat we een
grip.
Ik maak lawaai voor een man die 20 jaar van zijn leven gaf aan een goudmijn en twee
jaren voor zijn pensioen werd beloond met een ontslagbrief.
Laten we elke chip op de schouder van de vermoeiden en de armen serveren.,
aan de miljardairs die ervan overtuigd zijn dat door alles te bezitten,
ze hebben nog steeds meer nodig.
Dit is voor de bars badkamer vloer.
Voor de mannen en vrouwen die daar wonen,
omdat het makkelijker is om te weten waar je volgende drankje vandaan komt.,
dan is het om naar huis te gaan naar Niemand.
Maak geluid voor de zoon of dochter die in je woont.
Misschien begrijpen we ooit wat onze ouders hebben meegemaakt.
Maak geluid voor alles wat je denkt te weten.
moeilijk genoeg voor de moeilijke tijden.;
geluid voor de mimespelers die niet, voor de mensen die dat niet doen, voor de kinderen
dat kan niet.
Maak lawaai omdat het land van Oz afbrokkelt en de tinnen Man een hart nodig heeft
transplantatie.
Dit is voor elke zinloze tirade, die op een dag zinvol zal zijn.
Laten we deuken in het harnas doen van degenen die zeiden dat ze niet konden worden bereikt.
Dit is voor de gestrande walvissen die zichzelf beven omdat misschien liefde en
eenzaamheid is niet alleen menselijke omstandigheden.
Roep om de hopeloze missies en hopeloze oorlogen die door hoopvolle mannen worden uitgevochten.
Schreeuw om de tijd dat was nu en dit was toen.
Er zullen tijden zijn dat lawaai niet genoeg is en je moet staan.
Dus sta op.
Alsof je gelooft dat Staan voor het geloof waar je in gelooft de moeite waard is om te staan
voor.
Alsof elke gesloten deur smeekt om geopend te worden en elke bedelaar zijn beker is
gevuld met het kleingeld dat nodig is om van gedachten te veranderen van degenen die ons willen.
ik denk dat liefde de ontbrekende schakel is die we onderweg ergens kwijt zijn geraakt.
Onze levenslijnen worden getraceerd door handen die nog niet oud genoeg zijn om potloden vast te houden.,
en er zijn geen stencils voor elk alfabet dat kan worden gearrangeerd om uit te leggen of
articuleer hoe we ons voelen,
omdat we zoveel meer voelen dan we ooit kunnen zeggen.,
omdat elke keuze die we maken ons verder van onze vaders brengt.
En de dispositie van lange afstand doet nooit de moeite om dat uit te leggen '
Ik mis je voor en boven alle anderen.
We missen de oma ' s met Alzheimer.
de missende clou naar één lijn.
Dus wacht.
En als ze eindelijk naar je kijkt, alsof ze naar je op zoek was.,
sta op en maak geluid zodat ze weet dat jij ook keek.
Zeg haar: "godzijdank heb ik je gevonden.»
Want weet het of niet, je maakte deel uit van haar blauwdruk.
Ze had bloed als een vuursteen die je vader of moeder in deze vlam bracht.
u,
alsof ze moeten branden of je het leuk vindt of niet, maar je kreeg geschenken.
Je hebt windpipes die orkanen huisvesten, die pompen overstromen.
Ik ben niet de eerste die het zegt, "verzamel je rozenknoppen terwijl je mag,
De oude tijd is nog steeds een vlieg: en dezelfde bloem die vandaag lacht.
Morgen zal sterven. "Elke nieuwe verjaardagskaars die je uitblaast tijd probeert je alleen maar te vertellen
dat elke doorbraak die je maakt je alleen maar dichter bij de dag brengt dat je
ouders moeten de veerman betalen voor een rit naar de andere kant van de rivier en
op een dag zul je alleen zijn.
Maar je draagt een blauwdruk met je mee, een hint dat je geschiedenis altijd zal zijn
met jou,
dat je de doorbraak van je ouders was.
Jouw bloed zal de gekke lijm zijn die je bij elkaar houdt op de uiteindelijke dag.
als je alleen moet staan.
Ze maken bergen jaloers op hoeveel je gegroeid bent.