Shai Hulud — We Who Finish Last songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "We Who Finish Last" van Shai Hulud.
Songteksten
We cast no shadow;
The stars do not shine here.
Be content to light your own path.
And burn what you have crossed-
The bridges were frail,
The people, pretended.
Storm forth with the light of the inflamed.
Reclaim and ignite the sky.
Brightly to blind
Rip off the veneers enabling opportunists to thrive.
Dam the rise of grime and rats.
More sickening than a social circle that believes itself charmed.
Are the writhing droves of blow hards and yes men
Clamoring to slither in.
Stay sovereign on the outside.
We are who finish last, the unaffected,
Contrasting the wide and white.
We are who finish last-sound, indignant;
The iron to gleaming teeth,
The salt on saccharin.
We who finish last,
Proudly in their darkness,
Lit from within
Glad hands grabbing for brass rings,
Painting their brinks gold.
Keen sycophants fitly scheming-
Furthering the feuds of their adored.
They have picked their enemies impeccably.
Very keen indeed.
And so siege the scorned…
We are naught but beds of thorns and dark horses,
Unwelcome guests who will just not mind their place-
A single musket ball to pierce and lodge inside
and lead the circle to crack.
We cast no shadow;
The stars do not shine here.
No genuine light to be found.
Only rays of cold, synthetic beams on a mock aristocracy,
So the vain and insecure can feel revered and cared for
For a cheap, fleeting moment.
Truly noble.
Storm forth with the light.
We who finish last;
Proudly in our darkness,
Lit from within.
Conflict in the chest,
To be concerned for the needs of such heartless men.
Songtekstvertaling
We werpen geen schaduw;
De sterren schijnen hier niet.
Wees tevreden om je eigen pad te verlichten.
En verbrand wat jullie hebben gekruist.-
De bruggen waren zwak.,
De mensen deden alsof.
Storm voort met het licht van de ontstoken.
Herclaim en ontsteek de hemel.
Helder tot blind
Ruk de fineers eraf zodat opportunisten kunnen gedijen.
Dam de opkomst van vuil en ratten.
Zieker dan een sociale cirkel die zichzelf gecharmeerd vindt.
Zijn de kronkelende drommen van blow hards en ja mannen
Ze snakken naar binnen.
Blijf soeverein aan de buitenkant.
Wij zijn de laatste, de onaangetaste.,
Contrasteert het brede en witte.
Wij zijn degenen die het laatste geluid eindigen, verontwaardigd;
Het ijzer tot gloeiende tanden,
Het zout op sacharine.
Wij die als laatste eindigen,
Trots in hun duisternis,
Verlicht van binnenuit
Blije handen grijpen naar koperen ringen,
Hun brinks goud verven.
Keen sycofants-
Het bevorderen van de vetes van hun aanbeden.
Ze hebben hun vijanden onberispelijk gekozen.
Zeer scherp inderdaad.
En beleger de versmade…
We zijn slechts bedden van doornen en donkere paarden.,
Onwelkome gasten die hun plaats niet erg vinden.-
Een enkele musketbal om te doorboren en binnen te blijven
en leid de cirkel om te breken.
We werpen geen schaduw;
De sterren schijnen hier niet.
Er is geen echt licht te vinden.
Alleen stralen van koude, synthetische balken op een nep aristocratie.,
Dus de ijdel en onzeker voelen zich vereerd en verzorgd
Voor een goedkoop, vluchtig moment.
Echt Nobel.
Storm voort met het licht.
Wij die als laatste eindigen;
Trots in onze duisternis,
Verlicht van binnenuit.
Conflict in de borst,
Om bezorgd te zijn voor de behoeften van zulke harteloze mannen.