Shad — A Story No One Told songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "A Story No One Told" van Shad.
Songteksten
Picture life etched in stone
Life sketched in poems
On sidewalks in dry chalk next to homes
Picture all you’ve left alone
And kept in reflections shown
Your dome sketched in subjective tones
Picture life on a sidewalk
frame it — so all view
all you’ve ever felt
try to name it — its called you
picture it in the space between steps
it’s the grace between breaths
and the message in this make-believe text
picture …
God exhaled
The moon shivered in a blue river
Stardust fell
Through space released and gave its peace
To a man in his place beneath
Graciously as he laid asleep
draped in sheets
with his honest wife
in the gold days of his old age
and on this nice August night
his soul raised
he saw this light — the calmest bright —
like Coldplay, it was all yellow
and in its gold rays, he saw his plight
as it showed him the youth that he’d forgot about
like how he block the spout on his house’s hose
and not let the water out
he thought it out and wondered
how he’d remembered it all?
how younger he’d enter the halls
when summer surrendered the fall
then he wondered was his life through?
In slumber under this bright moon?
Like skies after thunder, the light grew
And more from the limitless stash of images flashed
And poured from the reservoir to mimic his past
He saw himself with his wife growing old
his children’s lives
He filled with pride as the light showed his soul
Then it’s brilliance died …
And it was dead black in his eyes
A voice said that it was time
But he was steadfast in his mind
So he said back in reply
«Please! Seeing my life like this
It made me think
I could state succinctly everything life is if you gave me ink
And I could maybe print every speech and thought
And release my plot on these streets I’ve walked
With a piece of chalk
To paint the sharpest image of a heart
Cuz as much as art can mimic
Nothing’s as real as a life told from start to finish"
Suddenly the man awoke with a violent cry
That strangely didn’t seem to disturb the silent sky
His wife was still beside him under the blankets enclosed
And when he looked up at the clock he saw the hands in it froze
So the man just arose, put his hands to the roads
And began to compose the most candid of prose…
So he wrote every quote spoken
And left every breath kept
Sketched in the next step of concrete
Then Death crept and lead him to his bed
As the sun began to rise
He titled his surprise
«The Story of the Man that Died»
Then his wife and the townsfolk awoke and were shocked
First by his passing, but then by what he wrote with his chalk
They got the roads blocked by a flock of postmen and cops
He wrote from his lot to the edge of town close to the docks
Where he used to watch the boats and often joked with his pops
His folks had not long ago passed and now both with him walk
People came from everywhere
They read the story through for days
It wasn’t nothing new or strange
Still they were moved and amazed
It wasn’t the places he’d been or the people he’d met
It was the spaces between and the secrets he’d kept
They wept joyfully, for the greatest story no one told
Was just the story of an ordinary man growing old
Picture life etched in stone
Life sketched in poems
On sidewalks in dry chalk next to homes
Picture all you’ve left alone
And kept in reflections shown
Your dome sketched in subjective tones
Picture life on a sidewalk
frame it — so all view
All you’ve ever felt
try to name it — its called you
picture it in the space between steps
it’s the grace between breaths
and the message in this make-believe text
picture…
Songtekstvertaling
Beeld leven geëtst in steen
Leven getekend in gedichten
Op trottoirs in droog krijt naast huizen
Stel je alles voor wat je hebt achtergelaten.
En in afgebeelde reflecties
Je koepel getekend in subjectieve tonen
Stel je het leven op de stoep voor.
frame it-so all view
alles wat je ooit hebt gevoeld
probeer het een naam te geven.
beeld het in de ruimte tussen stappen
het is de gratie tussen ademhalingen.
en de boodschap in deze tekst
foto …
God uitademde
De maan trilde in een blauwe rivier
Stardust viel
Door de ruimte bevrijd en gaf Zijn vrede
Naar een man in zijn plaats eronder
Vriendelijk als hij in slaap viel
gehuld in vellen
met zijn eerlijke vrouw.
in de gouden dagen van zijn ouderdom
en op deze mooie augustus avond
zijn ziel opgewekt
hij zag dit licht, het kalme licht. —
net als Coldplay, was het allemaal geel.
en in zijn gouden stralen zag hij zijn benarde toestand.
zoals het hem de jeugd liet zien die hij vergeten was.
zoals hoe hij de spuit van de tuinslang van zijn huis blokkeert.
en laat het water er niet uit.
hij bedacht het en vroeg zich af
hoe hij zich alles herinnerde?
hoe jonger hij de gangen binnenkwam.
toen de zomer zich overgaf de herfst
toen vroeg hij zich af of zijn leven voorbij was?
In slaap onder deze heldere maan?
Als de hemel na de donder, het licht groeide
En meer van de onbegrensde stapel beelden flitste
En stroomde uit het reservoir om zijn verleden na te bootsen.
Hij zag zichzelf met zijn vrouw oud worden.
het leven van zijn kinderen
Hij was trots toen het licht zijn ziel liet zien.
Dan is het briljant gestorven. …
En het was dood zwart in zijn ogen
Een stem zei dat het tijd was.
Maar hij was standvastig in zijn gedachten.
Dus hij zei terug in antwoord
"Alsjeblieft! Mijn leven zo te zien.
Het deed me denken
Ik kan kort en bondig verklaren wat het leven is als je me inkt geeft.
En ik zou misschien elke speech en gedachte kunnen printen.
En laat mijn plot los op de straten waar ik heb gelopen
Met een stuk krijt
Om het scherpste beeld van een hart te schilderen
Want zoveel als kunst kan nabootsen
Niets is zo echt als een leven verteld van begin tot eind."
Plotseling werd de man wakker met een gewelddadige schreeuw
Dat leek vreemd genoeg de Stille hemel niet te verstoren.
Zijn vrouw was nog steeds naast hem onder de dekens.
En toen hij opkeek naar de klok zag hij de handen bevroor.
Dus de man stond op, legde zijn handen op de wegen
En begon de meest openhartige proza samen te stellen.…
Dus hij schreef elk citaat dat gesproken werd.
En liet elke adem inhouden
Geschetst in de volgende stap van beton
Toen kroop de dood en leidde hem naar zijn bed.
Als de zon begon op te komen
Hij noemde zijn verrassing
"Het verhaal van de Man die stierf»
Toen werden zijn vrouw en de dorpelingen wakker en geschokt.
Eerst door zijn overlijden, maar dan door wat hij schreef met zijn krijt
Ze hebben de wegen geblokkeerd door een zwerm postbodes en agenten.
Hij schreef van zijn lot naar de rand van de stad dicht bij de dokken
Waar hij naar de boten keek en vaak grapjes maakte met zijn vader.
Zijn ouders waren nog niet lang geleden overleden en nu lopen beiden met hem
Mensen kwamen overal vandaan.
Ze hebben het verhaal dagenlang gelezen.
Het was niets nieuws of vreemds.
Toch waren ze ontroerd en verbaasd
Het waren niet de plaatsen waar hij was geweest of de mensen die hij had ontmoet.
Het waren de ruimtes tussen en de geheimen die hij had bewaard.
Ze huilden vreugdevol, voor het grootste verhaal dat niemand vertelde
Was gewoon het verhaal van een gewone man die oud werd
Beeld leven geëtst in steen
Leven getekend in gedichten
Op trottoirs in droog krijt naast huizen
Stel je alles voor wat je hebt achtergelaten.
En in afgebeelde reflecties
Je koepel getekend in subjectieve tonen
Stel je het leven op de stoep voor.
frame it-so all view
Alles wat je ooit hebt gevoeld
probeer het een naam te geven.
beeld het in de ruimte tussen stappen
het is de gratie tussen ademhalingen.
en de boodschap in deze tekst
foto…