Sergio Cammariere — Carovane songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Carovane" van Sergio Cammariere.
Songteksten
Rammento l’armatura
Su cui si stende il tuo vermiglio manto
Caduto al suolo nella brulicante arsura
Di mille paleontologi in disparte
Si fanno largo in mezzo alle alte mura
Uomini e donne atterriti dalla sorte
Pagano il prezzo che Libertà li accolse
Ombre nel vuoto della nomenclatura
Strisciano il fondo tra serpenti ubriachi
Occhi di madreperla e cuori infranti
Restano feriti dall’usura
Di un cielo di volatili ondeggiante
Per questo e per mutevoli sentieri
Cadono le stelle degli amanti
A ricordar' che dove tutto sembra vero
E' solo un sogno a cui si affrettano distanti
Le carovane cariche d’oblio
Lo spirito recando in altrettanti
Luoghi dove indomìto è il desìo
E la campana suona un’ora avanti
Chi può tra queste oasi di rimpianto
Dice il suo verso e giura devozione
Colui che ascolta si ferma o torna indietro
Ma non c'è niente di nuovo che si oppone
Tra me e questi lamenti di sciamani
Restano lì come impaurite oppure assorte
Le maschere dai cuori riluttanti
E i carri degli Achei pronti alla morte
Stazioni e treni sono i mesi e gli anni
Si fermano e ripartono ogni ora
Lasciando dietro a sé solo il ricordo
Di un impossibile rincorsa che avvalora
La tesi di cui qui trasformo in canto
Il segno che rimane e non consola
La mela da cui Eva staccò il morso
E più mi perdo e più mi riconosco
Songtekstvertaling
Ik herinner me het harnas.
Waarop uw vermiljoen mantel ligt
Op de grond gevallen in de wemelende brand
Van duizend paleontologen aan de zijlijn
Ze komen door de hoge muren.
Mannen en vrouwen doodsbang voor het lot
Zij betalen de prijs dat vrijheid hen verwelkomde.
Schaduwen in de leegte van de nomenclatuur
Kruipende bodem tussen dronken slangen
Paarlemoer ogen en gebroken harten
Ze blijven gewond door slijtage
Van een hemel van vogels die schommelen
Voor dit en voor het veranderen van paden
De sterren van de geliefden vallen
Om te onthouden dat waar alles waar lijkt
Het is maar een droom waar ze zich heen haasten.
De karavanen vol vergetelheid
De geest die zoveel mensen meedraagt
Plaatsen waar het verlangen onverwoestbaar is
En de bel gaat een uur vooruit
Wie kan onder deze oases van spijt
Hij spreekt zijn couplet en zweert toewijding.
Hij die luistert stopt of keert terug
Maar er is niets nieuws dat zich verzet tegen
Tussen mij en die sjamaan die jammert.
Ze blijven daar als bang of geabsorbeerd
Maskers van onwillige harten
En de strijdwagens van de Achaeans klaar om te sterven
Stations en treinen zijn maanden en jaren
Ze stoppen en vertrekken elk uur.
Alleen de herinnering achterlaten
Van een onmogelijke run-off die valideert
De thesis waarvan ik hier verander in lied
Het teken dat blijft en niet console
De appel waarvan Eva de beet nam
En hoe meer ik verdwaal, hoe meer ik mezelf herken.