Serge Reggiani — Naturel songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Naturel" van Serge Reggiani.
Songteksten
Plus ça va et plus on oublie
Ce que les chansons
Doivent aux frissons
A la fleur de peau
La superbe mélancolie
A fait place au stress
Ce mal sans tendresse
Rongeur sans repos
Jour et nuit, on vit déguisés
Chacun sous le fard
Planque son cafard
Et ni toi ni moi
N’allons plus au bois
Cueillir des airelles
Sous les faux soleils tamisés
Pendant qu’on surfait
Sur les flots surfaits
Nos jours et nos jeux
Perdaient peu à peu
Leur goût naturel
Pardonnez au vieux cabotin
Au râleur usé
De vous amuser
Avec du sérieux
Mais souvent, j’ai le fond de teint
Qui fond et qui craque
J’oublie le play back
J’ouvre grand les yeux
Au milieu de l’air frelaté
Du snobisme-roi
J’ai envie parfois
D’un refrain bateau
De Vincent Scotto
Du peu d’Estérel
Dans l’enfer des enfants gâtés
Et des c urs blasés
Quand on l’a chassé
Il ne revient plus
Qu'à pas de tortue
Ce vieux naturel
Plus ça va et plus on enterre
Mozart et Molière
Et plus on se ment
Naturellement
Songtekstvertaling
Hoe meer het gaat, hoe meer we vergeten
Welke liedjes
Door koude rillingen
Naar de bloem van de huid
De prachtige melancholie
Gaf plaats aan stress
Dit kwaad zonder tederheid
Rusteloze knaagdier
Dag en nacht, We leven in vermomming
Elk onder de make-up
Verberg zijn kakkerlak
En jij noch ik
Laten we niet meer naar het bos gaan.
Veenbessen Plukken
Onder de zeef valse zonnen
Terwijl we surfen
Op surfgolven
Onze dagen en onze spelletjes
Geleidelijk verloren
Hun natuurlijke smaak
Vergeef de oude cabotin
Bij het Versleten krijsen
Plezier
Serieus.
Maar vaak heb ik een basis
Die smelt en scheurt
Ik vergeet het stuk terug.
Ik open mijn ogen wijd.
In het midden van de vrije lucht
Van snobbery-King
Ik voel me soms
Van een bootkoor
Door Vincent Scotto
Van de kleine Esterel
In de hel van verwende kinderen
En gloeiende harten.
Toen hij werd opgejaagd
Hij komt nooit meer terug.
Dan aan de voet van de schildpad
Deze oude natuur
Hoe meer we gaan, hoe meer we begraven.
Mozart en Molière
En hoe meer we tegen elkaar liegen
Natuurlijk