Serge Reggiani — Camille songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Camille" van Serge Reggiani.
Songteksten
La petite drôle de fille
Avec des yeux trop grands
Pour ne pas être bleus,
La petite drôle d’anguille
Avalait en courant
La forêt quand il pleut
Et la terre sur laquelle elle jetait son corps
Comme on s’endort sur l’autre,
Ce lit où la vie se vautre,
Elle jurait que ses mains y défieraient la mort
Paul, mon petit Paul, tu vois
Ces branches que la pluie
Dessine sur le ciel?
Il m’arrive quelquefois
D’imaginer la nuit
Des arbres artificiels
Et je sais très bien qu’un jour
J’animerai la pierre de mon ciseau-caresse,
Oui, le marbre a sa faiblesse
Et je veux lui donner la forme de l’amour.
Camille, la vie, c’est le seul vrai mélo
Ça part d’un grand éclat de pleurs
Ça rit avec des trémolos
Camille, la vie, c’est un superbe enfer
Et Dieu est un curieux sculpteur
Qui tue les statues qu’il préfère
La petite drôle de femme
Au fond de l’atelier
Du grand Monsieur Rodin,
La petite drôle de dame
En habit d'écolier
Ignorait le dédain
Et faisait sourire une âme
Aux lèvres de granit
Au milieu du grand vide
Où le temps sculpte des rides
Aux étangs de champagne
Et au front d’Aphrodite.
Oh, Monsieur Rodin, le feu
Le feu, je veux pouvoir l’enfermer dans la pierre !
Oh, Monsieur Rodin, mes yeux,
Pourquoi me font-ils mal le soir sous mes paupières?
La mort, non, je n’ai pas peur d’elle
Mais j’ai peur que l’amour nous oublie en chemin.
Nous, les amants immortels,
Toi, Auguste Claudel,
Moi, Camille Rodin
Camille, la vie, c’est le seul vrai mélo
Ça part d’un grand éclat de pleurs
Ça rit avec des trémolos
Camille, la vie, c’est un superbe enfer
Et Dieu est un curieux sculpteur
Qui tue les statues qu’il préfère
Songtekstvertaling
Grappig meisje.
Met te grote ogen
Niet blauw zijn,
Grappige kleine aal
Ingeslikt tijdens het rennen
Het bos als het regent
En de aarde waarop zij haar lichaam wierp.
Als de een in slaap valt op de andere,
Dit bed waar het leven zwelt,
Ze zwoer dat haar handen daar de dood zouden trotseren.
Paul, mijn kleine Paul, zie je
Die takken die regenen
Op de lucht tekenen?
Het overkomt me soms.
Om de nacht voor te stellen
Kunstbomen
En ik weet heel goed dat op een dag
Ik zal de steen van mijn Beitel-streling animeren,
Ja, marmer heeft zijn zwakte.
En Ik wil het de vorm van liefde geven.
Camille, het leven is de enige echte Melo.
Het begint met een grote uitbarsting van tranen.
Het lacht met tremolos
Camille, het leven is een mooie hel.
En God is een merkwaardige beeldhouwer.
Wie doodt de beelden die hij verkiest
De grappige kleine vrouw
Onderaan de werkplaats
Van de grote Mr. Rodin,
Grappig dametje.
In schoolkleding
Minachting genegeerd
En deed een ziel glimlachen.
Met granieten lippen
In het midden van de grote leegte
Waar de tijd kreukelt
Champagne Vijvers
En op Aphrodite ' s voorhoofd.
Oh, Mr. Rodin, de brand
Het vuur, Ik wil het in de steen kunnen opsluiten !
Oh, Mr. Rodin, mijn ogen,
Waarom doen ze me ' s avonds pijn onder mijn oogleden?
Dood, Nee, Ik ben er niet bang voor.
Maar ik ben bang dat de liefde ons onderweg zal vergeten.
Wij, de onsterfelijke geliefden,
Jij, Auguste Claudel. ,
Ik, Camille Rodin
Camille, het leven is de enige echte Melo.
Het begint met een grote uitbarsting van tranen.
Het lacht met tremolos
Camille, het leven is een mooie hel.
En God is een merkwaardige beeldhouwer.
Wie doodt de beelden die hij verkiest