Сердце дурака — Все как прежде songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Все как прежде" van Сердце дурака.
Songteksten
Я жру хлопьями первый осенний снег,
Я люблю тебя больше, чем человек,
И если б грязь под ногами могла говорить,
Она много б об этом сказала.
А за ширмами бешеных каменных стен —
Этим вечным оплотом равноценных систем,
На ячейки разбитых неумением жить, —
Та же серость подвала.
А за черным от боли оконным стеклом
Сидит мальчик, укутавшись в плед калачом,
И, боясь темноты, опасаясь дышать,
Смотрит в ночь неживыми глазами…
И я знаю о том, я ведь так же, как он,
Кутал тело и душу в свой маленький дом…
И если б грязь под ногами могла говорить,
Она много б об этом сказала.
Ref: И все, как прежде, да только не радует,
Заросли фонарями улицы,
Пахнет пылью: не озоном, не ладаном…
Да больно сердце в груди сутулится.
Птицы бьются за право залезть на карниз:
Те, кто злее — в гнездо, неудачники — вниз,
Только думаю я: если я такой злой,
Почему ни карниза, ни грамот?!
Видно, я по-иному построенный зверь,
И хоть сколько отрежь от меня и отмерь,
Я по-прежнему, наполовину живой,
Рою свой андеграунд.
И если ты пьешь вино и довольно давно
Опустился, как камень, на самое дно,
И в троллейбусах лбом прикасаясь к стеклу,
Уничтожить пытаешься боль,
И в кусок пустоты превратилась душа,
И в карманах — ни сигарет, ни гроша,
Но ты едешь вперед, к добру или злу…
И по-прежнему как-то живой.
Ref: И все, как прежде, да только не радует,
Заросли фонарями улицы,
Пахнет пылью: не озоном, не ладаном…
Да больно сердце в груди сутулится.
А в течении осени — листьеворот.
Берегись, равнодушный, кто мимо пройдет.
Я в пустой подворотне, на сквозняке
Глушу водкой озябшую совесть.
Кто-то строит утопии, пишет стихи
И себе самому отпускает грехи…
Я стою с сигаретой в холодной руке,
Позади — убегающий поезд.
Понимание следствий, постиженье причин,
Равнодушие женщин, бездушье мужчин,
Недовольство отцов, унынье детей
И дороги, дороги, дороги…
И тот мальчик поймет, хотя он еще мал,
Что не будет по жизни других одеял,
Что они не спасут от незваных гостей,
От тоски, от любви и тревоги…
Ref: И все, как прежде, да только не радует,
Заросли фонарями улицы,
Пахнет пылью: не озоном, не ладаном…
Да больно сердцу в груди…
Songtekstvertaling
Ik eet vlokken van de eerste herfstsneeuw,
Ik hou meer van je dan van een man.,
En als de modder onder je voeten kon praten,
Ze zou er veel over zeggen.
En achter de schermen van mad stone walls —
Dit eeuwige bolwerk van gelijkwaardige systemen,
Op cellen gebroken door onvermogen om te leven, —
Dezelfde grauwheid in de kelder.
En achter de gepijnigde vensterbank
Sitting boy, gewikkeld in een deken rol,
En, bang in het donker, bang om te ademen,
Kijkt uit in de nacht met levenloze ogen…
En ik weet ervan, Ik ben net als hij. ,
Verpakt lichaam en ziel in zijn kleine huis…
En als de modder onder je voeten kon praten,
Ze zou er veel over zeggen.
Ref: en alles is zoals voorheen, maar niet gelukkig,
De straten waren overgroeid met lantaarns.,
Het ruikt naar stof: geen ozon, geen wierook…
Ja, mijn hart buigt in mijn borst.
Vogels vechten voor het recht om op de richel te klimmen:
Degenen die bozer zijn-in het nest, losers-down,
Alleen denk ik: als ik zo boos ben,
Waarom geen cornice, geen brieven?!
Ik moet een ander soort dier zijn.,
En op zijn minst hoeveel afgesneden van mij en meten,
Ik leef nog half.,
Ik graaf mijn eigen ondergrondse.
En als je al lang wijn drinkt
Hij zonk als een rots naar de bodem.,
En in trolleybussen die het glas aanraken met hun voorhoofden,
Je probeert de pijn te vernietigen.,
En de ziel veranderde in een stuk leegte,
En in zijn zakken - geen sigaretten, geen cent,
Maar je gaat vooruit, voor goed of kwaad.…
En nog steeds in leven.
Ref: en alles is zoals voorheen, maar niet gelukkig,
De straten waren overgroeid met lantaarns.,
Het ruikt naar stof: geen ozon, geen wierook…
Ja, mijn hart buigt in mijn borst.
En tijdens herfst-blad rotatie.
Pas op, onverschillig, wie voorbij zal komen.
Ik ben in een leeg steegje, in een tocht
Ik drink wodka op mijn koude geweten.
Iemand bouwt een utopia, schrijft poëzie
En vergeeft zichzelf van zijn zonden.…
Ik sta met een sigaret in mijn koude hand,
Achter hen, een op hol geslagen trein.
Inzicht in de effecten, inzicht in de oorzaken,
Onverschilligheid van vrouwen, ongevoeligheid van mannen,
Ontevredenheid van vaders, moedeloosheid van kinderen
En wegen, wegen, wegen…
En die jongen zal het begrijpen, ook al is hij nog jong,
Dat er geen andere dekens in het leven zullen zijn,
Dat zij u niet zullen behoeden voor ongenode gasten.,
Van verlangen, van liefde en angst…
Ref: en alles is zoals voorheen, maar niet gelukkig,
De straten waren overgroeid met lantaarns.,
Het ruikt naar stof: geen ozon, geen wierook…
Ja, het doet pijn aan mijn hart in mijn borst…