Sea Oleena — Vinton, LA songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Vinton, LA" van Sea Oleena.
Songteksten
And anything against the right kind of light looks blessed
But all the early evening shadows couldn’t disguise this unrest
And the nights in depth are infinite as always
But the days in length are only ever days
So, we take to the waves
And we swallow the salt
And our bodies do swell
But our shadows stay sharp
Still the silence is soft
When the sentences stops
And you were aglow, and I was alone, and so overwhelmed
And were we really leaving shadows hidden behind our past selves
You were so unwell, with arms outstretched whe whole way
But the long limbs fell, in falling found their place
And then at the end of the eleventh day
Elevated only by the grace of an airplane
I became aware of a change
And I slept through the night first
Lighter than a leaf upon a pool of water
Where I sunk like a boulder
Blurry was the line between the deep and deeper
Then I landed on my cold floor
Heavy in the hallway of a house familiar
So I bolted out the back door
Kicked the silver key beneath a mound of black dirt
Then you took me on a long drive
Eyes were all alight and on the road so injured
And you parked us on an incline climbing
Out the window with the words I’d whispered
Holier eyes couldn’t hold you away from the light
Holier arms couldnt’t hold all the darkness you hide
Songtekstvertaling
En alles tegen het juiste licht ziet er gezegend uit.
Maar al die vroege avondschaduwen konden deze onrust niet verhullen.
En de nachten in diepte zijn oneindig zoals altijd
Maar de dagen in lengte zijn slechts dagen
Dus, we nemen naar de golven
En we slikken het zout door.
En onze lichamen zwellen op
Maar onze schaduwen blijven scherp.
Toch is de stilte zacht
Wanneer de zinnen stoppen
En jij straalde, en ik was alleen, en zo overweldigd
En lieten we echt schaduwen achter ons verleden
Je was zo onwel, met je armen uitgestrekt.
Maar de lange ledematen vielen, in de val vonden hun plaats
En dan aan het einde van de elfde dag
Alleen verhoogd door de gratie van een vliegtuig
Ik werd me bewust van een verandering
En ik sliep de eerste nacht door.
Lichter dan een blad op een plas water
Waar ik zonk als een rots
Wazig was de grens tussen diep en dieper
Toen landde ik op mijn koude vloer.
Zwaar in de gang van een bekend Huis
Dus Ik Rende de achterdeur uit.
Schopte de zilveren sleutel onder een berg zwart vuil.
Toen nam je me mee op een lange rit.
De ogen waren in brand en op de weg zo gewond.
En je parkeerde ons op een helling klimmen
Uit het raam met de woorden die ik fluisterde.
Heiliger ogen konden je niet weghouden van het licht
Heiliger armen kunnen niet alle duisternis vasthouden die je verbergt