Scott Walker — The Plague songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Plague" van Scott Walker.
Songteksten
I spent many a night laying on my back
Waiting for the dawn to pierce a crack in the ceiling
Hanging from the sky
And I envied the boy who grabbed the toy
And ran away and found the joy
While I stood in the shadows wondering why
Flying towards me, wrapped in laughter
A woman’s face, a terrible taste
Of the morning after kisses and goodbyes
I can never seem to catch my footsteps
Have desires they fly away
And every day I’ve got to fight the Plague
How can I live an hour like this
When anguish strikes me like a fist
My nakedness exposed, and I can’t stand
Still I try to remember lips on lips
And hits on the hips, and ice and fire
and gloom and glow
When did they leave the man
In the river of the night I see
A face that shimmers down at me But like a falling star burns itself out
Like a lead leaf scrapes the gravelled ground
My voice cries out, a gravelled sound
But no-one's there to hear me but the Plague
Straining hard to see
Running after me I keep pounding
Pounding on the door
But it’s all so vague
When you meet the Plague
And I keep coming, I keep coming back for more
Songtekstvertaling
Ik heb een hele nacht op m ' n rug gelegen.
Wachtend tot de dageraad een scheur in het plafond doorboort
Hangend aan de hemel
En ik benijdde de jongen die het speelgoed pakte
En rende weg en vond de vreugde
Terwijl ik in de schaduw stond en me afvroeg waarom
Hij vloog naar me toe, vol gelach.
Een vrouwengezicht, een vreselijke smaak
Van de ochtend na kussen en afscheid
Ik kan nooit in mijn voetsporen treden.
Hebben verlangens ze vliegen weg
En elke dag moet ik de pest bestrijden
Hoe kan ik zo ' n uur leven?
Als angst me als een vuist treft
Mijn naaktheid bloot, en ik kan er niet tegen.
Toch probeer ik me lippen op lippen te herinneren.
En slaat op de heupen, en ijs en vuur
en duisternis en licht
Wanneer hebben ze de man verlaten?
In de rivier van de nacht zie ik
Een gezicht dat naar me glinstert maar als een vallende ster zichzelf uitbrandt
Als een loden blad schraapt de gravelled grond
Mijn stem schreeuwt, een geschaafd geluid
Maar niemand kan me horen behalve de pest.
Moeilijk te zien
Achter me aan rennen Ik blijf bonzen
Bonzen op de deur
Maar het is allemaal zo vaag.
Als je de pest ontmoet
En ik blijf komen, Ik blijf terugkomen voor meer